Ocena brak

KIEROWNIK - MENEDŻER CZY LIDER?

Autor /LucJannnn Dodano /02.04.2013

Badacze i praktycy zarządzania reprezentujący tzw. nurt menedżerski w podejściu do problemu kierowania koncentrują się przede wszystkim na wiedzy o tym, co dzieje się w świecie i danej dziedzinie oraz próbują zrozumieć zjawiska zachodzące w ekonomii, zarządzaniu, finansach czy prawie, wychodząc ze słusznego skądinąd założenia, że bez takiej wiedzy trudno byłoby się poruszać w gąszczu nowych przepisów, znajdować sposoby działania w nowych warunkach, a nawet określić cele własnego działania.

Nabywanie wiedzy jest - według nich - niezwykle ważne dla menedżerów, gdyż umożliwia im ona efektywne zarządzanie, określanie celów strategicznych, zlecanie zadań itp. Także we wszystkich nowoczesnych organizacjach kładzie się obecnie ogromny nacisk na naukę dobrego zarządzania — stąd obecność w Polsce tak wielu szkół biznesu, w których naucza się przedmiotów tzw. menedżerskich - od mikroekonomii zaczynając a na zarządzaniu zasobami ludzkimi kończąc. Pomimo to pomiędzy wiedzą z zakresu zarządzania a rzeczywistymi umiejętnościami „pociągania ludzi za sobą”, bycia liderem, przywódcą dla podwładnych i współpracowników istnieje ogromna przepaść. Stworzono wiele programów eduka-cyjnych, szkoleń i studiów ukierunkowanych na opanowanie konkretnej wiedzy, ale ciągle brakuje nam edukacji w zakresie umiejętności przywódczych.

Tymczasem, aby być dobrymi menedżerami, musimy umieć nie tylko dobrze gospodarować zasobami naszych firm, ale także naszymi własnymi, osobistymi zasobami, tak byśmy mogli być panami samych siebie, byśmy umieli maksymalnie wykorzystać własne zdolności, wiedzę i doświadczenie, gdyż tylko w ten sposób możemy harmonijnie realizować własne cele i cele organizacji oraz żyć w harmonii z innymi ludźmi.

Opanowanie umiejętności zarządzania (także sobą) wymaga przyjęcia kilku prostych zasad, z których najważniejsze brzmią: „Jeśli nie wiesz, jakie są twoje cele, spróbuj je poznać”; „Jeśli nie znasz wszystkich możliwych rozwiązań danego problemu, szukaj ich, dopóki nie znajdziesz”; „Jeśli nie wiesz, co robić, postaraj się określić związek przyczynowo-skutkowy twoich działań”. Zasady te wyrastają z racjonalistycznego stosunku do świata.

Świat jest jednak zbyt złożony, by można było wyjaśnić zachodzące w nim procesy i zjawiska odwołując się jedynie do myślenia „linearnego”. Sama natura problemu stanowi często pytanie, problematyczna jest też rzetelność informacji, istnieje wiele złożonych i konfliktowych interpretacji danego problemu, cele są często niejasne, otoczenie zmienne, a ludzie zaangażowani w proces zmian stanowią najważniejszy - a tak trudny do „pokierowania” - czynnik zmiany. Wszystko to sprawia, że bezustannie stajemy wobec pytań, na które nie potrafimy odpowiedzieć opierając się na dotychczasowej wiedzy, dlatego też pragniemy, by zaszczepiano nam nowe idee, by nas inspirowano, wskazywano nam nowe drogi. Nie, by nami zarządzano, by nam nakazywano, by nas ustawiano, lecz by nami przewodzono, tworzono przed nami wizje, wskazywano, gdzie i w jaki sposób możemy znaleźć odpowiedzi na nurtujące nas pytania.

Czyżby to oznaczało zmierzch zarządzania?

„Ludzie nie chcą być dzisiaj zarządzani. Ludzie pragną, aby im przewodzić. Czy ktoś słyszał o świecie menedżera? Świat przywódcy, o tak. Przywódca intelektualny, tak. Przywódca polityczny, tak. Przywódca religijny. Przywódca harcerski. Przywódca lokalny. Przywódca związkowy. Przywódca w biznesie. Oni przewodzą. Oni nie zarządzają. Zapytaj konia. Możesz przewodzić mu w drodze do wody, ale nie możesz zarządzić, żeby pił. Jeśli chcesz kimś zarządzać, zarządzaj sobą. Rób to dobrze, a będziesz gotów przestać zarządzać. Zaczniesz być przywódcą”.

W czasach, gdy nasze organizacje stoją przed koniecznością sprostania tak ogromnej konkurencji, spełnienia tak wielu złożonych wymagań i ciągłego przystosowywania się do zmian, nie wystarcza już model zarządzania jedynie przez określanie celów, wydawanie poleceń i kontrolowanie; w tych czasach musi się przyjąć model zarządzania przede wszystkim przez stwarzanie pracownikom nowych, fascynujących wizgi, przez inspirowanie specjalistów, dzielenie się informacją i rozpowszechnianie idei przywództwa.

Kim jest przywódca lub — innymi słowy — lider? W odróżnieniu od menedżera przywódca to:

•    osoba, która opanowała sztukę stwarzania wizji, które są w stanie zainteresować pracowników, zainspirować, pociągnąć;

•    twórca prawdziwej komunikacji, opartej na słowach, które oznaczają dla ludzi coś ważnego;

•    osoba budząca zaufanie dzięki swej determinacji, cierpliwości i wierze.

Jak pisze Warren Bennis (1997), do kluczowych umiejętności społecznych dziewięćdziesięciu najwybitniejszych przywódców na świecie należą:

1. umiejętność zaakceptowania ludzi takimi, jacy są, „wejścia w ich skórę”, nieosądzania ich, lecz rozumienia;

2.    umiejętność bazowania na tym, co dzieje się w danej chwili, bez ciągłego odwoływania się do przeszłości i rozpatrywania błędów;

3.    umiejętność traktowania najbliższych pracowników z taką samą atencją i uwagą, jaką obdarzamy klientów i obcych, oraz umiejętność ciągłego uczenia się od nich;

4.    umiejętność ufania innym, nawet jeżeli jest w tym duża doza ryzyka;

5.    umiejętność obywania się bez stałej aprobaty, poklasku i potakiwania ze strony podwładnych i otoczenia.

W firmie może być wielu przywódców, w każdym bowiem dziale jest miejsce dla ludzi, którzy inspirują innych, tworzą wizje i po prostu przewodzą innym.

„Nastąpiły ciężkie czasy dla geniuszy, gdyż ludziom potrzebni są przywódcy”.

Podobne prace

Do góry