Ocena brak

Kasztanowiec zwyczajny

Autor /Brunon Dodano /03.02.2012

Wygląd: Wolno stojące, zwykle wspaniale okazy osiągają wysokość 20-25 m i mają bardzo gęstą, pięknie i regularnie wykształconą, wysoko sklepioną koronę.

Pień u starych drzew potężny, prosty i widoczny nawet w wyższych partiach korony. Konary w dolnej części korony masywne, odstające albo stromo skierowane w górę.

Gałęzie odchodzą nieregularnie, są odstające a częściowo także zwisające. Kora u bardzo młodych drzew gładka i jasno-brunatna, później coraz bardziej szaroczerwo-nawa lub ciemnobrunatna i podzielona na grubo spękane płytki, Pęd bardzo mocny, prawie grubości palca, brunatnawy, pokryty jaśniejszymi przetchlinkami. Pączki duże - do 3 cm długości i 1 cm szerokości- największe wśród europejskich drzew liściastych, w zimie błyszczące. czerwonawobrunatne, na wiosnę, bezpośrednio przed listnieniem - silnie kleiste.  

Lście bardzo duże, dłoniasto złożone, z 5-7 listkami, które są w zarysie szerokokiinowate, u nasady bez ogonków i mają około 25 cm długości, a w najszerszym miejscu do 10 cm szerokości; boczne listki zwykle mniejsze, Ogonek liściowy mocny, zielonkawy, do 20 cm długości.

Liście z wierzchu zwykle matowe ciemnozielone, od spodu nieco jaśniejsze i słabo błyszczące. W jesieni liście są lśniące, złotozółte, po opadnięciu pozostawiają na gałązkach wielkie, wyraźne blizny w kształcie podkowy, na których dokładnie można rozpoznać ślady wiązek przewodzących.  

Kwiaty bardzo liczne, w wielkich, wyprostowanych, do 30 cm wysokich wiechach. Płatki korony czysto białe, z żółtawymi lub czerwonawymi plamkami sygnalizacyjnymi, Torebka owocom kolczasta, z jednym, rzadziej dwoma lub trzema, wielkimi, rudobrązo-wymi nasionami - kasztanami.

Występowanie: Pierwotnie rósł dziko tylko w górach Półwyspu Bałkańskiego; od dawna rozpowszechniony we wszystkich częściach Europy (z wyjątkiem Europy Północnej) i popularny jako drzewo ozdobne i parkowe.

Okres kwitnienia: Maj.

Uwagi ogólne: Poszczególne kwiaty złożonych kwiatostanów wykazują interesujące przystosowanie; tylko przy żółtych plamkach sygnalizacyjnych wytwarzany jest nektar, a brak go przy czerwonych plamkach. Kwiaty z czerwonymi plamkami sygnalizacyjnymi nie są po pierwszej próbie odwiedzane przez owady (przeważnie pszczoły lub trzmiele).

Podobne prace

Do góry