Ocena brak

Julian Przyboś (1901 - 1971)

Autor /Albinos Dodano /04.06.2013

Urodził się w Gwoźnicy kołó Krosna w Rzeszowskiem. Studia humanistyczne ukończył na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od roku 1926 pracował jako nauczyciel w Cieszynie, jednocześnie wraz z Jalu Kurkiem redagował awangardowe pismo literackie „Linia”, wychodzące w Krakowie.

W latach 1937—1939 przebywał w Paryżu. Wojnę spędził poczatfiówo we Lwowie, pracując w redakcji polskiego pisma, a potem w rodzinnej wsi. £0 wojnie przeniósł się do Krakowa i był współredaktorem pisma „Odrodzenie” ; krótko przebywał w Szwajcarii (1951), a następnie był dyrektorem Biblioteki Jagiellońskiej. W 1955 roku przeniósł się do Warszawy, pracował w redakcji „Przeglądu Kulturalnego”, a w 1966 r. był jednym z założycieli i redaktorów pisma „Poezja”. W 1960 roku otrzymał nagrodę państwową I stopnia. Początki jego twórczości wiążą się ściśle z Awangardą krakowską. W roku 1922 był bliskim współpracownikiem T. Peipera i członkiem jego grupy.

Pierwsze tomiki poetyckie — Śruby (1925) i Oburącz (1926)* obracają się w kręgu problematyki i poetyki Awangardy. Ale już w trzecim, a jeszcze wyraźniej w czwartym (W głąb las, 1932) następuje zerwanie: nie rezygnując z podstawowych zdobyczy Awangardy, idzie Przyboś swą własną drogą. W 1938 wydaje bardzo piękny zbiór wierszy — Równanie -serca. Wiersze powstałe w czasie wojny ukazały się w zbiorach Póki my żyjemy (1944) i Miejsce na ziemi (1945). Do najciekawszych powojennych tomików poetyckich Przybosia należą: Najmniej stów (1955), Narzędzie ze światła (1958) i Na znak (1965). W 1971 r. ukazał się albumowy pełny zbiór jego poezji.

Był także Przyboś teoretykiem poezji, propagatorem własnej koncepcji sztuki, znakomitym eseistą, autorem studiów o różnych pisarzach. Z tego kręgu pochodzą jego książki: Czytając Mickiewicza (1950), Linia i gwar (1959), Sens poetycki (1963, 1967). Interesował się nowoczesnym malarstwem i był jego wybitnym znawcą, co odbiło się także w samym kształcie jego poezji. Bliska mu była twórczość ludowa; jest autorem antologii poezji ludowej — Jabło-neczka (1953).

Podobne prace

Do góry