Ocena brak

Jelito grube

Autor /mirela Dodano /05.05.2014

Jelito grube — mające około 100 cm długości — jest odpowiedzialne głównie za absorpcję wody oraz sodu i innych składników mineralnych. Z 2 dm3 płynu, jakie docierają do jelita grubego, wchłonięciu ulega 90%.

Część jelita grubego umiejscowiona w prawym dole biodrowym, poniżej zastawki krętniczo-kątniczej, nosi nazwę jelita ślepego (od tej części odchodzi zazwyczaj wyrostek robaczkowy). Dalsza część jelita grubego nosi nazwę okrężnicy i dzieli się na: część wstępującą (wstępnicę), zagięcie wątrobowe, poprzecznicę, zagięcie śledzionowe, zstępnicę, esicę i odbytnicę. W budowie ściany jelita grubego są widoczne, umiejscowione w zewnętrznej powierzchni, trzy podłużne pasma mięśniowe, nazywane taśmami okrężnicy. Ze względu na fakt, że taśmy te są krótsze od całego jelita, powodują one występowanie uwypukleń ściany nazywanych haustrami. Błona śluzowa jelita grubego nie ma kosmków.

Główną funkcją zastawki krętniczo-kątniczej jest zapobieganie cofaniu się mas kałowych z jelita grubego do cienkiego. Efektywność tego mechanizmu pozwala na przeciwdziałanie zwrotnemu ciśnieniu do wartości 60 mm słupa wody. Zwieracz krętniczo-kątniczy, zbudowany z okrężnych włókien mięś-niówki gładkiej, w warunkach fizjologicznych zwykle pozostaje zamknięty, z wyjątkiem okresu poposilkowego, gdy w wyniku działania odruchu żołąd-kowo-krętniczego dochodzi1 do nasilenia perystaltyki jelita krętego. Pojedyncza fakr perystaltyczna powoduje przemieszczenie kilku cm3 treści jelitowej do kątnicy. Mechanizm działania zastawki krętniczo-kątniczej poprawia trawienie i absorpcję substancji odżywczych w jelicie cienkim w wyniku przedłużenia ekspozycji treści pokarmowej na działanie enzymów trawiennych.

Końcowy odcinek jelita grubego pozostaje pod kontrolą dwóch układów okrężnych włókien mięśniowych: wewnętrznego i zewnętrznego zwieracza odbytu. Wewnętrzny zwieracz odbytu, zbudowany z włókien mięśniowych gładkich, pozostaje pod odruchową kontrolą zazwojowych włókien układu przywspółczulnego i jest odpowiedzialny za utrzymanie treści w jelicie. Natomiast rozkurcz zwieracza zewnętrznego odbytu, który jest zbudowany z włókien poprzecznie prążkowanych, podlega świadomej kontroli w trakcie aktu defekacji, umożliwiając wydalanie kalu.

Czynność wydzielnicza jelita grubego ogranicza się praktycznie do wytwarzania śluzu i jest wynikiem pobudzania miejscowych receptorów przez bodźce mechaniczne oraz odruchowej stymulacji nerwowej. Silne bodźce emocjonalne mogą, na drodze pobudzenia układu przywspółczulnego, prowadzić do wydzielania dużych ilości śluzu do światła jelita grubego i jego wydalania w wyniku defekacji, bez lub z niewielką ilością stolca. W warunkach fizjologicznych śluz wydzielany w jelicie grubym ma działanie ochronne w odniesieniu do ściany jelita, a także allcalizujące (pH 8,0). Ponadto stanowi on czynnik scalający masy kałowe.

 

Podobne prace

Do góry