Ocena brak

Jawor

Autor /Brunon Dodano /03.02.2012

 

Wygląd: Okazale drzewo liściaste zrzucające liście na zimę. Wspaniale rozwinięte bywają okazy wolno stojące. Wysokość 30-40 m, korona wysoko sklepiona, niezbyt rozłożysta, ale dość regularna na prostym, silnym pniu. Konary bardzo gęsto ustawione, nieregularnie rozgałęzione, zwykle skierowane skośnie w górę albo stromo wzniesione. Pęd zielonkawy z jaśniejszymi smugami (przetchlinki). Pączki owalno-spiczaste, zielone, długości około 1 cm, odstające.

Uście naprzeciwległe, długoogonkowe, okrąg-ławe, zwykle pięcioklapowe - trzy przednie klapy mniej więcej jednakiej wielkości, natomiast obie tylne wyraźnie mniejsze. Klapy wycięte głęboko, pilkowane nieregularnie i grubo. Liście na wierzchu matowe i ciemnozielone, od spodu szarozielone (w jesieni zlotozół-te), na większych nerwach delikatnie owłosione.

Kwiaty w wiszących wiechach o długości 10-12 cm, żółtawozielone, rozwijają się równocześnie z liśćmi lub nieco później. Skrzydlaki tworzące pary są ustawione wzajemnie mniej więcej pod kątem prostym.

Siedlisko: Ważne drzewo leśne w mieszanych lasach bukowych w górach, często dochodzące aż do granicy drzew. Na niżu o wiele rzadziej rośnie dziko,

Występowanie: Wszędzie w Europie dość pospolity i często sadzony w ogrodach i parkach (również tormy z czerwonymi liśćmi).

Okres kwitnienia: Od kwietnia do maja.

Gatunki pokrewne:

Grecki Klon Heldreicha (Acer hetdreichii) ma liście o długości 6-15 cm, których blaszka jest podzielona na 3-5 bardzo głęboko ciętych i ząbkowanych klap, Dolna strona liścia jest niebieskawozielona z gęstymi, białawymi lub brunatnawymi pęczkami włosów w kątach nerwów, Kwiaty zebrane w niewiele wiszących wiech.

Występuje w górskich lasach Półwyspu Bałkańskiego, Rzadko stosowany jako drzewo ozdobne. Klon tatarski (Acer tataricum) ma liście podłużne, u nasady sercowate - nie podzielone, ale ostro i dość regularnie piłkowane. Kwiaty liczne w wyprostowanych, zielonkawo-bialych wiechach, pojawiają się po rozwinięciu liści.

Skrzydlaki są zestawione pod kątem ostrym, a w czasie owocowania przybierają ciemnoczerwoną barwę. Pierwotnie rósł dziko tylko w południowo-wschodniej Europie, obecnie nierzadko sadzony przy ulicach lub w parkach. Klon pensylwański (Acer pen$yivanicum) ma charakterystycznie na biało paskowaną zieloną korę oraz liście o nasadzie sercowatej. z przodu wybiegające w trzy długie, smukłe wierzchołki.

Dziko występuje we wschodniej części USA i w Kanadzie, sporadycznie bywa sadzony, Podobny do niego jest klon czer-wonożylkowy (Acer rufinerve), ale jego liście są mniejsze (do 12 cm długości) i mają jedną dużą i dwie boczne (znacznie mniejsze) klapy. Nierzadki w parkach i ogrodach. 

Podobne prace

Do góry