Ocena brak

Jałowa martwica bliższego końca kości udowej jako następstwo leczenia zachowawczego lub operacyjnego

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Do czynników ryzyka wystąpienia martwicy zalicza się wiek chorego w chwili rozpoczęcia leczenia, stopień przemieszczenia głowy kości udowej i metody leczenia. Zaobserwowano częstsze występowanie tego powikłania wraz ze wzrostem wieku dziecka w chwili rozpoczęcia leczenia, jednak na cięższe postacie martwicy narażone są dzieci młodsze. Prawdopodobieństwo wystąpienia martwicy jest także większe w dużym przemieszczeniu zwichniętej głowy kości udowej względem panewki. Najwyższy odsetek powikłań stwierdzono, gdy leczenie sprowadzało się do jedno-czasowej zamkniętej repozycji zwichniętego stawu biodrowego, zwłaszcza gdy następnie stosowano unieruchomienie w pozycji „żabki”. Przy takim leczeniu wszystkie przyczyny zaburzeń ukrwienia, a więc przewężenie naczyń, ucisk na głowę kości udowej i zamknięcie światła naczynia na skutek bezpośredniego ucisku tkanek otaczających, sumują się. Jest dzisiaj oczywiste, że nieoperacyjna repozycją zwichniętego stawu biodrowego nie powinna być zabiegiem jednoczasowym, lecz procesem ciągłym, umożliwiającym ruchy kończyn w stawach biodrowych, przy jednoczesnym utrzymywaniu ich w zgięciu i odwiedzeniu, aż do pełnej stabilizacji repozycji. Takie postępowanie pozwala uniknąć zaburzeń odżywczych lub w sposób istotny zmniejszyć ich częstość.

Przy zastosowaniu „uprzęży” Pavlika, która w wielu ośrodkach stanowi standard w leczeniu nieoperacyjnym i spełnia wszystkie powyższe warunki, częstość zaburzeń odżywczych wynosi od 0 do 15%.

 

Podobne prace

Do góry