Ocena brak

Jakimi zasadami należy się kierować przy prowadzeniu terapii zaburzeń mowy?

Autor /Eustachy777 Dodano /13.03.2013

Zasady terapii logopedycznej lo najogólniejsze reguły, których logopeda powinien przestrzegać i którymi powinien się kierować przy planowaniu i prowadzeniu postępowania logopedycznego.

Zasady te wywodzą się z melodyki terapii pedagogicznej i psychologicznej. Należą do nich:

1.    Zasada wczesnego rozpoczynania terapii. W każdym przypadku stwierdzenia zaburzeń mowy należy jak najszybciej rozpocząć terapię logopedyczną, gdyż wczesna interwencja skraca jej czas i zwiększa efektywność.

W sytuacjach, w których poziom rozwoju cmocjonalno-spolecznego dziecka uniemożliwia natychmiastowe podjęcie zajęć w gabinecie, albo też gdy osobowość lub uprzedzenia pacjenta wykluczają współpracę zaleca się inne formy opieki logopedycznej (np. pracę matki bądź nauczyciela pod kierunkiem logopedy) albo zmianę logopedy. Zgodnie z zasadą dobrowolności nie można pacjenta zmuszać wbrew jego woli do kontaktu z terapeutą.

2.    Zasada indywidualizacji, czyli indywidualnego podejścia do każdego pacjenta. Można ją rozpatrywać w dwóch aspektach:

-    program terapii zawsze powinien być opracowany dla konkretnego pacjenta i pod kąicm jego osobistego problemu. Środki, metody i pomoce powinny być dostosowane do możliwości psychofizycznych pacjenta (do jego poziomu intelektualnego, tempa pracy, kondycji fizycznej i psychicznej) oraz do rodzaju zaburzenia;

-    ćwiczenia należy prowadzić indywidualnie. Bywają jednak sytuacje, gdy wskazane jest prowadzenie lerapii grupowej (np. zajęcia relaksacyjne, logoryt-mika, ćwiczenia oddechowe, słuchowe itp.).

3.    Zasada wykorzystywania w procesie terapii wszelkich możliwości pacjenta. Zakłada ona, żc w proces terapii należy angażować maksymalną liczbę zmysłów i wykorzystywać posiadane przez pacjenta umiejętności.

4.    Zasada kompleksowego oddziaływania. Ponieważ z zaburzeniami mowy często wspólwystępują zaburzenia emocjonalne, zaburzenia zachowania i osobowości, opóźnienia i upośledzenia rozwoju umysłowego, zaburzenia latcrałiza-cji oraz funkcji pcrcepcyjno-molorycznych (funkcji słuchowych, wzrokowych, kinesletyczno-nichowyeh), istnieje potrzeba prowadzenia równoległe cło terapii logopedycznej również lerapii zaburzeń emocjonalnych i zaburzeń zachowania, terapii pedagogicznej (w przypadku osób z dyslcksją, dysgrafią. dysortografią lub z obniżonymi możliwościami intelektualnymi), ewentualnie podejmowania działań psychocdukacyjnych dla rodziców.

5.    Zasada aktywnego i świadomego udziału. Pacjent musi czuć potrzebę ćwiczeń i rozumieć konieczność udziału w zajęciach. Należy zatem pobudzać jego zainteresowanie, podnosić poziom motywacji, wciągać go do zabawy i pracy; stosować jak najczęściej wzmocnienia pozytywne (nagrody, pochwały). Wskazane jesl chwalenie pacjenta nawet za najmniejsze osiągnięcia.

6.    Zasada współpracy z najbliższym otoczeniem. Pacjent i jego najbliższe otoczenie mają prawo do rzetelnej informacji na temat rodzaju, stopnia i przyczyn zdiagnozowanych zaburzeń. Wspólnie z pacjentem i z jego bliskimi należy omówić program i sposób terapii, czas jej trwania, przewidywane efekty, ustalić wzajemne oczekiwania oraz reguły współpracy. Rodzicom, bliskim, nauczycielom należy uświadamiać nawet najmniejsze osiągnięcia pacjenta Istotne jest też tłumaczenie (uzasadnianie potrzeby) w jakim celu. dlaczego zaleca się pacjentowi wykonanie dodatkowych badań specjalistycznych

7.    Zasada systematyczności. Dotyczy ona sposobu prowadzenia zajęć; narzuca pewne wymogi formalne, takie jak rytmiczność i systematyczność ćwiczeń. Rzadko planowane bądź też przesuwane terminy spotkań z pacjentem obniżają poziom jego motywacji i mobilizacji do pracy. Terapia logopedyczna w zależności od rodzaju zaburzenia powinna przebiegać według 2 góry określonych schematów, zgodnych z metodyką pracy logopedycznej. Zawierają one pewne następujące po sobie etapy, których kolejności należy bezwzględnie przestrzegać. Warunkiem przejścia do następnego etapu jest utrwalenie poprzedniego.

8.    Zasada stopniowania trudności. Terapię zawsze należy rozpoczynać od ćwiczeń (zadań) najłatwiejszych dla danego pacjenta - co jesl sprawą bardzo indywidualną i kolejno realizować coraz trudniejsze, przechodząc od elementów znanych do mniej znanych i nowych.

Podobne prace

Do góry