Ocena brak

Jakie są systemy polityczne w krajach rozwijających się?

Autor /Mers Dodano /31.01.2012

Wiele krajów rozwijających się to byłe kolonie europejskie, które odziedziczyły system politycz­ny od państw kolonizatorskich. Inne, tak jak w przypadku wielu krajów Ameryki Łacińskiej, skopiowały amerykański system prezydencki. Jed­nakże różne formy rządów w tych państwach wy­ewoluowały tak, że obecnie mają niewiele wspól­nego z ustrojem, na którym były wzorowane.
W Ameryce Południowej, na przykład, niesta­bilność systemu politycznego objawiała się ciągłym upadaniem kolejnych rządów i zastępowaniu ich dyktaturami wojskowymi. W latach 80. niezado­wolenie z rządów dyktatorskich doprowadziło do rozpisania wyborów i ustanowienia rządów cywil­nych w Argentynie, Brazylii i Chile.
Wieloma krajami afrykańskimi także wstrząsa­ły powtarzające się ciągle wojskowe zamachy sta­nu, z drugiej zaś strony rządy cywilne przekształ­cały się często w jednopartyjne dyktatury. Z paroma chlubnymi wyjątkami, takimi jak Botswana czy Mauritius, demokratyczny system wielopartyjny został zarzucony.
Wielu polityków afrykańskich twierdziło, że działaniami grup opozycyjnych kierowały nie rze­czywiste różnice w kwestiach politycznych, ale różnice etniczne. Uważali oni, że system wielo­partyjny doprowadzi do walk etnicznych i chaosu. Natomiast system jednopartyjny, jak twierdzili, miałby przynieść stabilizację, ponieważ jedna par­tia reprezentowałaby wszystkie grupy etniczne i poglądy polityczne. Debaty polityczne przebie­gałyby w bezpieczny, pokojowy sposób na forum jedynej legalnej partii.
Dyktaturom wojskowym i reżimom jednopar­tyjnym nie udało się jednak, w dłuższej perspek­tywie, podnieść standardu życia obywateli. Wprost przeciwnie, zazwyczaj rządy takie okazywały się nieskuteczne i przeżarte przez korupcję. W końcu lat osiemdziesiątych wielu mieszkańców Afryki zaczęło nawoływać do ustanowienia systemu wielopartyjnego. Zyskali oni poparcie większości kra­jów zachodnich, które w różny sposób pomagały im. Na początku lat dziewięćdziesiątych kilka kra­jów dostarczających pomoc uzależniło dalszy dopływ środków do niektórych krajów afrykań­skich, między innymi Kenii, od wprowadzenia de­mokratycznego systemu wielopartyjnego.

Różnice etniczne i językowe są charakterystyczne nie tylko dla afrykańskich krajów rozwijających się. Jest to problem pojawiający się na całym świe­cie, ponieważ w systemie politycznym należy uwzględnić interesy mniejszości narodowych i etnicznych, których przedstawiciele mogą w prze­ciwnym razie starać się oderwać od kraju macie­rzystego i utworzyć własne państwo.
Jugosławia na początku lat 90. stała się dosko­nałym tego przykładem. Gdy tylko siła rządu komunistycznego osłabła, federacja, w której skład wchodziło kilka narodów zdominowanych przez Serbię, rozpadła się wzdłuż podziałów etnicznych i religijnych. Na mapie Europy pojawiły się nowe państwa, lecz ich narodzinom towarzyszyła okrut­na wojna domowa, w której starły się interesy róż­nych grup etnicznych i religijnych.

Podobne prace

Do góry