Ocena brak

Jakie są poszczególne kroki w badaniach podstawowych w przypadku afazji, dysfazji dorosłych?

Autor /Eustachy777 Dodano /13.03.2013

II etap Formułowanie hipotez

2. Badania podstawowe

Pierwszym krokiem jest tu orientacyjne badanie praksji, gnozji i organizacji przestrzennej, które ma pomóc w diagnozie lokalizacyjnej uszkodzenia mózgu, ważnej przy ustalaniu rodzaju afazji.

Badanie praksji. czyli ruchów złożonych, polega na polecaniu pacjentowi wykonywania prostych, codziennych czynności w sytuacji realnej lub wyobrażaincj (np. zaklejenie koperty, zawiązanie buta, zapięcie guzika, wbicie gwoździa itp.) bądź gestów symbolicznych, takich jak znak krzyża, gest pozdrowienia. grożenia itp. (Maruszewski 1978, 349). Nieumiejętność wykonywania łych ruchów świadczy o apraksji, czyli o zaburzeniu wykonywania ruchów na polecenie słowne (lub w formie naśladownictwa) minio braku porażeń czy czucia, co może wskazywać na dysfazję motoryczną. Dodatkowo można wykonać b a -danie praksji oralnej na próbach sprawności artykulacyjnych (np. polecając pacjentowi wysunąć język i dotknąć nim górnej wargi; próbę tę pacjent powinien wykonać przy pomocy lustra, naśladując logopedę oraz bez pomocy).

Badanie gnozji słuchowej ma na celu stwierdzenie umiejętności odbierania dźwięków z najbliższego otoczenia. Brak tej umiejętności to agnozja słuchowa. Jej występowanie może wskazywać na dysfazję akustyczną. Za M. Ma-ruszewskim (1978. 352) podajemy następujący najprostszy sposób przeprowadzenia tego badania.

prezentuje się badanemu dobrze znane i charakterystyczne dźwięki wydawane przez różne przedmioty i zwierzęta lub towarzyszące określonym zjawiskom i czynnościom (np. dźwięk dzwonu czy tłuczonej szyby, szczekanie psa, odgłosy burzy itp.),

następnie prosi się go, aby powiedział, z jakim przedmiotem, zjawiskiem lub czynnością związany jest dany dźwięk.

Pomocą w lym badaniu jesl zestaw kaset i obrazków pi. Słucham i mówię, opracowany przez H. Rodak i D. Nawrocką.

Badanie orientacji przestrzennej

Zdiagnozowanic zaburzeń orientacji przestrzennej może pomóc w rozpoznaniu dysfazji semantycznej, gdyż mają one tę samą lokalizację (okolica cicmic-niowo-potyliczna). Sprawdza się, czy badany orientuje się w schemacie własnego ciała (np. czy potrafi dotknąć prawą ręką lewego oka), daje się mu próby na rozpoznawanie kierunków (prawo - lewo; góra - dól) i stron świata, godzin na zegarze.

Badania te mogą również wskazać, na jakich czynnościach diagnoslycznych należy skoncentrować uwagę w dalszym postępowaniu badawczym - czy na sprawdzaniu zdolności mówienia, czy rozumienia. Przy ich przeprowadzaniu warto się oprzeć na opracowanym przez J. Szumską teście do badania afazji (Szumska 1980 a).

Następnie wykonuje się badania:

-    rozumienia mowy,

-    mówienia,

czytania, pisania i liczenia.

Do góry