Ocena brak

Jakie metody stosuje się w leczeniu i psychoterapii zaburzeń psychicznych?

Autor /Eustachy777 Dodano /13.03.2013

Terapia tradycyjnie kojarzy się z leczeniem oraz z powroiem osoby chorej do zdrowia. Niezależnie od światopoglądowych dyskusji na lemal tego co jest zdrowiem, co jest normą społeczną, a ca zachowaniem anormalnym i wymagającym korekcji, przyjmijmy, żc celem terapii jest usunięcie cierpienia i utrzymanie stanu zdrowia.

W leczeniu zaburzeń psychicznych u dzicci i młodzieży terapia powinna być kompleksowa. Oznacza to objęcie oddziaływaniami lerapeutycznymi zarówno dziecka, jak i jego środowiska rodzinnego i wychowawczego. Mciody terapii najprościej podzielić możemy na biologiczne i psychoterapeutyczne.

Najpowszechniej stosowaną formą terapii biologicznej jest farmakoterapia. Do oceny jej przydatności oraz do stosowania farmakoterapii uprawnieni są wyłącznic lekarze. Jest najważniejszą z form terapeutycznych w psychozach, natomiast pomocniczą lub wręcz drugorzędną w zaburzeniach umiejętności szkolnych i rozwoju psychologicznego, w zespole hypcrkinetycznym czy w zaburzeniach zachowania.

Wśród mclod terapii z powodzeniem stosowanych w psychiatrii dzieci i młodzieży wymienia się zwłaszcza metodę terapii rodzinnej. W tej formie terapii obiektem działań jest cała rodzina, a pacjent (dziecko) traktowany jest jako wyraziciel problemu rodzinnego, przy czym pamiętać należy, iż jest to założenie całkowicie umowne i dotyczy tej jednej specyficznej formy terapii. Wydaje się, że z powodu naturalnie trudnej relacji terapeuty z dzieckiem, które nic umie werbalizować i precyzować swoich problemów, ponadto jest zawsze zależne od opiekujących się nim dorosłych i pozostaje z nimi w silnym związku uczuciowym metoda la ma tak duże powodzenie w psychiatrii dziecięcej. Stosowana jest zwłaszcza w przypadku zaburzeń emocjonalnych, łękowych, zaburzeń zachowania czy trudności szkolnych i adaptacyjnych.

Celem takiej terapii jest udzielenie pomocy zarówno choremu dziecku, jak i poszczególnym członkom rodziny w rozwiązywaniu ich indywidualnych pro-blemow, poprzez budowanie więzi, usprawnianie komunikacji pomiędzy członkami rodziny i wzmacnianie struktury rodziny. Pierwszym etapem tego zadania jest postawienie właściwej diagnozy zaburzeń dziecka i rodziny (Orwid, Cza-bała 1990). Następnie trzeba wybrać najskuteczniejszą z dostępnych form terapii. ustalić cele terapii i przystąpić do ich systematycznej realizacji w kolejnych spotkaniach z rodziną. 

Isinieje wiele szkół terapii rodzinnej. Każda z tych szkól dysponuje własnym językiem i środkami do osiągnięcia oczekiwanej zmiany. Różne odmiany terapii rodzin można spróbować ująć z grubsza w dwie główne grupy (Namysłowska 1993).

Pierwsza grupa obejmuje formy terapii rodzinnej oparte na ogólnej teorii systemów (Bcrtalanfty), i w jej skład wchodzą:

terapia rodzinna krótkoterminowa,

- terapia rodzinna strategiczna, terapia rodzinna strukturalna, terapia rodzinna syslcmowa.

Do drugiej grupy zalicza się odmiany terapii oparte na modelach funkcjonowania człowieka (Paul, Ackerman), takie jak:

-    terapia rodzinna psychodynamiczna,

-    terapia rodzinna lypu Gcstalt, terapia rodzinna Bowena,

-    terapia rodzin egzystencjalna, terapia rodzin behawioralna.

Terapia rodzinna ma swoje ograniczenia i nic doprowadzi ona do sukcesu, jeśli nic będzie kojarzona z innymi formami pomocy, a przede wszystkim z rehabilitacją czy terapią indywidualną lub farmakoterapią W większości zaburzeń, zwłaszcza zaburzeń rozwoju mowy, terapia rodzinna może mieć znaczenie pomocnicze; podstawowym działaniem pozostaje długotrwała rehabilitacja zaburzonych funkcji,

Terapia indywidualna musi być dostosowana do poziomu rozwojowego dziecka, uwzględniać jego słabą werbalizację i brak umiejętności wyrażania uczuć, Ponadto trzeba w jej toku pamiętać o lym, żc dziecko jest bicmie przyprowadzane przez dorosłych do leczenia i wcale nie musi wyrażać wewnętrznej zgody na uczestniczenie w procesie terapii oraz że osoba terapeuty może wzbudzać w dziecku taki sam strach, jak inni obcy spoza kręgu rodzinnego. Przy planowaniu kolejnych faz całości terapii należy określić, które cele są podstawowe i muszą zostać osiągnięte jak najszybciej, które natomiast można uznać za drugoplanowe i późniejsze. Warto też zastanowić się. które zamierzenia są zgodne z podstawowym założeniem odzyskania zdrowia, które zaś spełnieniem oczekiwań środowiska rodzinnego czy szkolnego, cele te bowiem nie muszą się pokrywać, Przydatne też może być przygotowanie listy przewidywanych trudności oraz koniecznych konsultacji, co w całości ułatwia zaplanowanie i przeprowadzenie procesu terapeutycznego z uwzględnieniem zdarzeń wikłających wytyczony przebieg terapii.

Podobne prace

Do góry