Ocena brak

Jakie etapy pracy wyróżnia się w procesie terapeutycznym dorosłych afatyków (dysfatyków)?

Autor /gorgiiiii Dodano /13.03.2013

Są dwa zasadnicze clapy terapii afazji (dysfazji):

1.    etap wstępny, przygotowawczy;

2.    etap właściwych ćwiczeń logopedycznych.

Ad 1. Na etapie wstępnym, przygotowawczym zasadniczym celem terapii jest:

przywrócenie kontaktu pacjenta z otoczeniem (w możliwym zakresie i w najprostszy sposób),

przygotowanie chorego do rozpoczęcia ćwiczeń logopedycznych.

Cele te realizuje się poprzez następujące działania:

-    nawiązanie kontaktu z pacjentem;

nauczenie pacjenta koncentracji na treści demonstrowanego materiału; w miarę potrzeb wdrażanie do stosowania technik komunikacji zastępczej (np. jak podaje I7. H. Si!vcrman (1991) może to być: technika gestów wspomaganych, manualny język znaków, wskazywanie i sygnały gestowe, symbole graficzne, język migowy, pantomima, elektroniczne systemy komunikacyjne, język symboliczny Blissa itp.). Zastosowanie tych technik daje znaczne korzyści w aspekcie psychologicznym. Redukuje bowiem stany napięcia i depresji pacjenta, wynikające z niemożności porozumiewania się z otoczeniem, a tym samym pośrednio stymuluje poprawę mowy;

-    wprowadzenie ćwiczeń pobudzających chorego do działania i podejmowania prób nawiązywania werbalnego kontaktu oraz ćwiczenia w reakcji potwierdzania i zaprzeczania przy wykonywaniu różnych zadań najpierw w formie bezsłownej, przy użyciu gestu (np. ruch głową), a później za pomocą słów: tak i nic:

ćwiczenia rozhamowujące procesy mowy poprzez wykorzystywanie tzw. mowy emocjonalnej, tj. dotyczącej rodziny, osób bliskich, pracy, zainteresowań. rzeczy ważnych dla pacjenta itp. Mogą one przybierać różne formy, takie jak: śpiewanie i wokalizowanic, wspólne odmawianie modlitw itp. (zob. Maruszewski 1974);

-    ćwiczenia przygotowujące do etapu właściwej pracy logopedycznej, do kló-rych zalicza się np. ćwiczenia oddechowe, relaksacyjne, praksji oralnej, wokalizowanic głosek i sylab, elementy terapii psychomotorycznej, mającej na celu wzmocnienie koordynacji ruchów głowy, oddychania i artykulacji (zob. Rosc 1991).

Praca na tym etapie przebiega jednakowo przy afazji (dysfazji) motorycznej, jak i sensorycznej. Stosowanie poszczególnych ćwiczeń i technik zależy od stopniaodniesienia zdolności językowych. Najszerzej wykoreystuje się je w przypadku afazji całkowitej (totalnej).

Ad 2. Na etapie właściwych ćwiczeń logopedycznych stosuje się już konkretne metody, techniki i ćwiczenia. Ich dobór zależy od rodzaju i stopnia afazji (dysfazji). Ćwiczenia te są nastawione na likwidację określonych trudności pacjenta, a opisano je szczegółowo w literaturze poświęconej terapii afazji (zob. literatura na końcu podrozdziału).

W praktyce najczęściej stosuje się kompleksową terapię afazji, w której w różnym zakresie wykorzystuje się najrozmaitsze metody, w tym muzykote-rapię, terapię psychomotoryczną itp Przykładowo: M. Pącłialska zaleca wykorzystywanie elementów muzykoterupii w reedukacji chorych z afazją ze względu na to, że wokalizacja jako najwcześniejsza forma nie ulega w afazji rozpadowi, tak jak inne później zdobyte czynności rozwijającego się mechanizmu mowy.

W Polsce opracowano kilka modeli kompleksowej lerapii afazji. 1 tak opublikowano drukiem kolejno:

a)    model stworzony przez M, Maruszewkiego (1974),

b)    terapię J. Szumskiej (1980 b),

c)    model M. Pąchnlskicj (1986),

d)    model opracowany przez M. Szeligę-Cetnarską i współautorów (1995).

Podobne prace

Do góry