Ocena brak

Jakie czynności należy wykonać w pierwszym etapie postępowania diagnostycznego w przypadku dysfazji dorosłych?

Autor /Eustachy777 Dodano /13.03.2013

Dorosły pacjent z dysfazją trafia do logopedy z obszernym rozpoznaniem neurologicznym i psychologicznym. W związku z tym logopeda skupia się na rozpoznaniu rodzaju i typu dysfazji, które ma służyć ustaleniu programu terapii.

I etap - O k r e ś l e n i e problemu

1. Badania wstępne

Na tym etapie przeprowadza się rozmowę wstępną z pacjentem i wywiad z osobą towarzyszącą. W rozmowie wstępnej dąży się do uzyskania informacji na temat:

danych personalnych pacjenta i jego rodziny, zawodu i wykształcenia, miejsca i charakteru pracy,

przebiegu choroby i jej symplomów,

aktualnego fizycznego i psychicznego stanu pacjenta oraz ogólnego nastroju i slopnia krytycyzmu,

jego stosunku do choroby, terapii, także do samego siebie i swojej sytuacji, latcrulizucji pacjenta,

- celu i oczekiwań pacjenta związanych z przebiegiem oraz efektem terapii (informacja istotna dla terapeuty).

Rozmowa ta pozwala na uzyskanie wstępnej oricniacji dotyczącej mówienia i rozumienia przez pacjenta mowy własnej i innych ludzi.

Zdaniem M. Maniszewskiego (1978, 347) rozmowa wstępna spełnia trzy główne funkcje:

1. Umożliwia terapeucie nawiązanie dobrego kontaktu z chorym i zapewnienie sobie dobrej atmosfery psychoterapeutycznej, która ułatwi współpracę pacjenta w dalszych fazach badania i terapii.

2.    Pozwala na zebranie wielu informacji, które pomogą ukierunkować dobór próh i materiału badawczego

3.    Daje możliwość ustalenia, co chory wic na temat swojego sposobu funkcjonowania

Ponadto daje możność orientacyjnego zbadania mowy, gdyż pozwala zaobserwować:

poprawność artykulacyjną

gramatyczną strukturę wypowiedzi (tj. czy występują agramaiyzmy, a jeśli tak, to jakiego rodzaju; czy występuje tendencja do opuszczania pewnych kategorii słów, np. czasowników tzw. styl telegraficzny itp ), semantyczną strukturę wypowiedzi,

wypowiadanie stereotypów językowych i skłonność do tworzenia neologizmów, płynność mowy (tzn. czy mowa jest spowolniała, czy wyslępuje tendencja do skandowania, czy jesl zachowana intonacja).

Oprócz rozmowy wstępnej z pacjentem konieczne jest uzupełnienie informacji drogą wywiadu z kimś z najbliższego jego otoczenia. W trakcie wywiadu logopeda zmierza do ustalenia:

poprzedniego i aktualnego statusu pacjenta w rodzinie, jego możliwości psychofizycznych, zainteresowań, zdolności, szczególnych umiejętności, tego, jaki jest stosunek rodziny do chorego i na ile udzieli mu ona wsparcia, w jakim stopniu logopeda może liczyć na udział i pomoc bliskiego otoczenia w terapii logopedycznej.

Do góry