Ocena brak

Jakie ćwiczenia logopedyczne prowadzi się w przypadku afazji (dysfazji) akustycznej?

Autor /gorgiiiii Dodano /13.03.2013

W literaturze przedmiotu metody reedukacji afazji (dysfazji) sensorycznej są opracowane znacznie mniej dokładnie niż metody reedukacji afazji motorycznej. Istotą terapii afazji akustycznej jest nauczenie pacjenta kojarzenia słownych bodźców słuchowych z ich znaczeniem.

Terapię rozpoczyna się od nauczenia chorego powstrzymywania się od nadmiernej gadatliwości ('zahamowania siowotoku). Następnie wykonuje się:

a)    ćwiczenia w koncentrowaniu uwagi na prostych poleceniach, w dokładnym i precyzyjnym ich wykonywaniu (np. pokaż ucho). Polecenia te należy łączyć z demonstracją odpowiednich ruchów Czasami jesl choremu łatwiej zrozumieć polecenie hardziej rozbudowane (np. pokaż drewniany mebel, który ma cztery’ nogi i służy do siedzenia, zamiast: pokaż krzesło)',

b)    ćwiczenia w rozumieniu ogólnym rozumieniu gestów i sytuacji;

c)    ćwiczenia rozumienia stosunków przestrzennych;

d)    ćwiczenia w kojarzeniu słownych bodźców słuchowych z adekwatnymi bodźcami wzrokowymi i czuciowymi (np. nazywa się obrazek lub przedmiot, który chory może dotknąć i zobaczyć);

e)    klasyfikowanie przedmiotów przedstawionych na obrazkach według różnych kryteriów (np. wielkości, kształtu, kategorii semantycznych);

f) ćwiczenia polegające na tworzeniu rodzin wyrazów, tj. wyrazów pochodnych (np. wóz, wózek, wozić, woźnica, wozownia itd.);

g)    kształtowanie umiejętności używania konkretnego wyrazu (wcześniej już opracowanego w izolacji) w różnych kontekstach, strukturach zdaniowych, w których dany wyraz może wystąpić (np. indagowanie chorego, do czcgo może służyć dany przedmiot, jakie są jego rodzaje, z czego jest zrobiony, jakie ma właściwości, co jesl do niego podobne, gdzie się go stosuje itd.);

h)    ćwiczenia polegające na komentowaniu przez chorego oglądanych wcześniej programów telewizyjnych lub streszczaniu treści przeczytanych artykułów (ćwiczenia le mogą być przeprowadzane w formie pisemnej);

i)    jeżeli pacjent posiada zdolność koncentrowania się na tekście, to należy wprowadzić szeroką gamę ćwiczeń w różnicowaniu dźwięków mowy. W tym celu można wykorzystać metodę dźwiękowo-literowej analizy wyrazu, polegającą na lym, że chory ma pokazać leżącą przed nim literę, od której rozpoczyna się nazwa przedmiotu przedstawionego na obrazku;

j) na koniec wprowadza się ćwiczenia zdolności rozumienia i posługiwania się zdaniami o złożonej strukturze gramatycznej oraz uwzględniające różne stosunki czasowo-przestrzenne (Maruszewski 1974).

W praktyce często się zdarza, że terapia nic przynosi spodziewanych efektów i terapeucie nie udaje się w pełni przywrócić funkcji mowy. Wówczas w celu ułatwienia pacjentowi porozumiewania się z otoczeniem można konkretnie dla niego opracować album zwrotów funkcjonalnych, tj. takich, które są mu najbardziej polrzcbnc do normalnego funkcjonowania. Dadzą mu one bowiem możność sygnalizowania własnych potrzeb, dążeń i oczekiwań (zob. Maruszewski 1974, 133).

W trakcie terapii afazji (dysfazji) należy prowadzić ćwiczenia pisania i czytania, gdyż wspierają one terapię logopedyczną.

Podobne prace

Do góry