Ocena brak

Jak rozumieć różnice pomiędzy terminami: dysleksja rozwojowa, dysleksja, dysortografia, dysgrafia?

Autor /gorgiiiii Dodano /14.03.2013

W praktyce klinicznej nie zawsze spotykamy się z pełnym zespołem zaburzeń umiejętności czytania i pisania, a często lylko z węższym zakresem trudności, np. z trudnością opanowania poprawnej pisowni, której nic towarzyszą trudności w czytaniu, a poziom graficzny pisma jest zadowalający. Wychodząc z doświadczeń klinicznych i nawiązując do etymologii, aulorka mniejszego tekstu używa ogólnego terminu dysleksja rozwojowa do określenia syndromu zaburzeń, a w ramach tego syndromu stosuje terminy: dysleksja, dysnrto-grajia i d)>sgrafia.

W węższym ujęciu proponuje używanie trzech terminów, a to w celu odróżnienia różnych form specyficznych trudności charakteryzujących się odmiennym obrazem klinicznym i symptomami: dysleksja na określenie specyficznych trudności w czytaniu, dysortografia na oznaczenie specyficznych trudności w opanowaniu poprawnej pisowni (występowanie wszelkiego typu odstępstw od prawidłowego zapisu, nie tylko tzw. błędów ortograficznych), dysgrafia - na określenie specyficznych trudności w opanowaniu kaligraficznego pisma (niski poziom graficzny pisma, tzw. brzydkie pismo) (Bogdanowicz, Jaklewicz, Loebl 1969; Bogdanowicz 19X5, 1994).

Stosowanie pojęcia dysleksja (w węższym i szerszym ujęciu) ma swoje uzasadnienie etymologiczne. Przedrostek dys- oznacza w języku łacińskim i greckim (dis-) brak czegoś, niemożność, nadaje znaczenie negatywne. Termin dysleksja wywodzi się od czasownika lego (grec. i łac.) 'czytam* oraz lexis (grcc.) ‘słowa’. Termin dysortograjla pochodzi od wyrazów: orthos (grec.) -‘prawidłowy’ i grapho (grec.) - ‘piszę, rysuję’. Od czasownika grapho pochodzi termin dysgrafia. Dzięki zastosowaniu powyższego systemu terminologicznego możemy precyzyjnie określić, jakie formy zaburzeń występują w danym przypadku w komunikowaniu się za pomocą mowy pisanej.

Nawiązuje on do terminów występujących w literaturze anglojęzycznej - develop-menlal dyslexia, francuskie| dyslexie et dysorthographie oraz czeskiej vyvo-jova dyslacie. dysoriogra/ie. dysgrafie, W syndromie zaburzeń porozumiewania się za pomocą mowy pisanej czytania i pisania (w szerokim ich ujęciu) używamy określeń: dysleksja, problem dysleksji, tyzyko dysleksji, (kiecko dyslektyczne. Wskazane byłoby upowszechnienie określenia osoba z dysleksją rozwojową, gdyż zaburzenia te pojawiają się również u młodzieży i dorosłych. Należałoby natomiast eliminować żargonowe określenie dyslektyk, ponieważ może ono przybierać zabarwienia pejoratywne (por. alkoholik, epileptyk).

Podobne prace

Do góry