Ocena brak

Jak przebiega terapia niesamoistnego opóźnienia rozwoju mowy - Terapia NORM pochodzenia korowego

Autor /Eustachy777 Dodano /13.03.2013

U małych dzieci (w wieku 2-3 lal) często trudno jest odróżnić NORM pochodzenia korowego od prostego (samoistnego) opóźnienia rozwoju mowy Z. Kor-dyl (1968) podkreśla, że pomimo znacznych podobieństw istnieją też różnice, które można zauważyć jednak tylko w toku systematycznej obserwacji. Jedną z tych różnic, najistotniejszą, jest brak płynnego przechodzenia z jednej fazy rozwoju mowy w drugą. Inną różnicę stanowi intensywność objawów i długotrwałe utrzymywanie się charakterystycznych ccch wymowy dziecięcej. Dzieci z afazją rozwojową należy jak najwcześniej poddawać stymulacji rozwoju mowy, Niedokształcenie mowy może bowiem u dzieci o prawidłowym potencjale intelektualnym wtórnie doprowadzić do opóźnienia rozwoju umysłowego (Traczyńska 1982).

Wyżej cytowana autorka pisze (eź, że u dzieci z wrodzonymi zaburzeniami rozwoju mowy pochodzenia korowego zwykle obserwuje się zarówno zaburzenia ekspresji, jak i percepcji słownej. Terapia logopedyczna powinna się zatem skupiać na rozwijaniu nicdokształconyeh czynności mowy. W przypadku mieszanych objawów zaburzeń, terapię należy rozpoczynać od ćwiczenia funkcji nazywania, a przy znacznych zaburzeniach rozumienia mowy - od kształtowania umiejętności odczytywania mowy z ruchów ust. Dla dzicci tych znacznym ułatwieniem w zrozumieniu przekazu werbalnego jest poparcie wypowiedzi gestem, mimiką, ruchem, mową ciała. Zdaniem H Traczyńskiej (1982), do nauki powtarzania słów przechodzi się wówczas, gdy dziecko osiągnie podstawowy poziom umiejętności rozumienia mowy słyszanej i nazywania. 1 dopiero kiedy dziecko potrafi nazwać i powtór/yć co najmniej 30-40 słów, można przejść do nauki łączenia słów w proste zdania, a następnie do nauki form gramatycznych i składniowych, która przede wszystkim polega na treningu, a nic nu uczeniu reguł gramatycznych.

Specyficzny charakter mowy dzieci z nicdokszlałcenicm mowy wyznacza kierunki postępowania logopedycznego. Każdy program terapii powinien uwzględniać pracę nad (Kordyl 1965);

■ ekspresją werbalną, głównie nad usuwaniem błędów artykulacji (zniekształceń fonetycznej struktury wyrazów),

•    kształceniem słownika dziecka, tj. najpierw nad wzbogaceniem zasobu leksykalnego. później nad uszczegółowieniem pojęć, które najczęściej są zbyt szerokie, gdyż tworzone są na podstawie cech przypadkowych, użytkowych lub skojarzeń.

•    likwidacją agramatyzmów poprzez ćwiczenia deklinacji i koniugacji i naukę poprawnego stosowania przyimków i spójników,

•    umiejętnością prawidłowego konstruowania zdań prostych i złożonych. Dzicci z niedoksztalceniem mowy najczęściej bowiem używają równoważników zdań lub prostych zdań zawierających podmiot, orzeczenie,

•    prawidłową prozodią mowy, zc szczególnym zwróceniem uwagi na przezwyciężenie skłonności do skandowania i wybijania rytmu słów,

•    motoiyką mowy, praksją mięśni jamy ustnej i twarzy, precyzją i celowością ruchów rąk oraz ogólnym usprawnianiem ruchowym. Ponieważ często wypowiedziom dzieci towarzyszą liczne współruchy i wzmożone napięcie mięśniowe, korzystne są tu ćwiczenia relaksacyjne.

Do góry