Ocena brak

Jak przebiega rehabilitacja głosu i mowy zastępczej (przełykowej)?

Autor /gorgiiiii Dodano /14.03.2013

W przypadku laryngektomii częściowej głos z reguły wytwarzany jest samoistnie Czasami w celu pobudzenia mechanizmów zastępczych konieczne jest prowadzenie ćwiczeń głosowych. Efekty rehabilitacji są tym lepsze, im bliższy kontakt uda się osiągnąć między zdrowym wiązadłem głosowym a blizną po drugiej stronic na lej samej wysokości. Proces rehabilitacyjny utrudniony jcsl wówczas, gdy nowa głośnia wylwarza się pomiędzy strukturami anatomicznymi nie położonymi na jednakowym poziomic. Do pobudzenia mechanizmów zastępczych specjaliści zalecają stosowanie melody Froeschelsa (tj. ćwiczenia samogłosek w rytmie i natężeniu staccato) z jednoczesnym biernym uciskaniem ścian krlani od zewnątrz, co ma ułaiwić kontakl unieruchomionej strony operowanej z zachowanym wiązadłem głosowym (Tronczyńska 1979).

W procesie rehabilitacji głosu i mowy zastępczej {w przypadku całkowitego usunięcia krtani) należy przeciwdziałać uczeniu się przez pacjenta pscudoszeplu oraz kształtowaniu się nieprawidłowych nawyków związanych z dźwięcznym odbijaniem powietrza. Proces wykształcania mowy zastępczej (przełykowej) przebiega w kilku etapach. Olo one:

1.    Nauka prawidłowego, nieznacznie zmodyfikowanego oddychania z podparciem oddechowym (modyfikacja polega na oddychaniu przy lekko rozchylonych ustach, aby umożliwić wessanie powietrza do przełyku, gdyż ciśnienie atmosferyczne jest wyższe niż ciśnienie w rozszerzonej klatce piersiowej zob opisana wyżej metoda wokalislyczna Mitrinowicz);

2.    Nauka głośnego odbijania powietrza (nictus) - za pomocą wcześniej wymienionych tu metod i wykorzystanie lego efektu do wymawiania sylaby ka. Sam fakt otwarcia ust poprzez nagłe opuszczenie żuchwy powoduje przekształcenie się głoski k w samogłoskę a. W efekcie uzyskuje się sylabę ka\

3.    W trzecim etapie ćwiczy się inne spółgłoski bezdźwięczne (p, t. f) w połączeniu z samogłoską a, a następnie - słowa składające się z wyuczonych już wcześniej sylab;

4.    Z kolei uczy się chorego wymawiania samogłosek izolowanych. Ćwiczenia te polegają na przedłużaniu wymowy (legato) uprzednio wyuczonej sylaby ka, aż do uzyskania wrażenia słuchowego właściwego głosce a. Następnie przechodzi się do wymowy głoski k z innymi samogłoskami. Końcowym etapem tych ćwiczeń (mających na celu wywołanie samogłosek) jest wymowa (staccato) poszczególnych samogłosek, z których ostatnią jest samogłoska i. Ćwiczenie z samogłoską i ma na celu uzyskanie odpowiedniej wysokości głosu. Etap ten umożliwia rozszerzenie skali głosu laryngektomowanych;

5. Ostatnim etapem rehabilitacji głosu i mowy zastępczej są ćwiczenia interwałów muzycznych i gam z zastosowaniem solmizacji i prostych piosenek (łlolejko-Szuladzińska i in. 1975).

Podobne prace

Do góry