Ocena brak

Jak przebiega diagnozowanie upośledzonych umysłowo w stopniu umiarkowanym i znacznym?

Autor /gorgiiiii Dodano /13.03.2013

I etap Określenie problemu

1.    Badania specjalistyczne

Upośledzenie umysłowe w stopniu umiarkowanym i znacznym diagnozuje psycholog i on właśnie kieruje upośledzonego pacjenta do logopedy w celu objęcia go terapią zaburzeń komunikacji.

2.    Badania wstępne

Obejmują one te same elementy (wywiad, obserwację i orientacyjne badanie mowy) oraz taki sam tok postępowania, jak w przypadku dzieci z lekkim upośledzeniem umysłowym.

II etap - Formułowanie hipotez

.1. Badanie podstawowe

Badanie rozumienia. Im głębszy stopień upośledzenia umysłowego, tym mniejsza zdolność rozumienia mowy Wiąże się to z faktem, że upośledzeni słabo różnicują i zapamiętują dźwięki mowy i są nastawieni bardziej na odbiór informacji przekazywanych kanałem niewerbalnym niż werbalnych.

Badanie to przeprowadza się: na poziomic pojedynczych słów (ocena umiejętności rozpoznawania nazw przedmiotów: sprzętów, naczyń, narzędzi, ubiorów itp,, a lakżc czynności i zjawisk otaczającego świata).

na poziomie prostych połączeń słownych i zdań złożonych (bada się rozumienie poprzez zapamiętywanie i wykonywanie ustnych prostych poleceń słownych, próśb i pytań). Jeśli próba ta wypadnie pozytywnie, to kontynuuje się badanie na poziomic zdań złożonych.

Diagnoza logopedyczna powinna także zawierać ocenę stopnia koncentrowania przez pacjenta uwagi na wypowiedziach ustnych.

Badanie nadawania. W przypadku głębiej upośledzonych badania tc ukierunkowane są przede wszystkim na ocenę stopnia opanowania przez nich umiejętności składających się na kompetencję komunikacyjną każdego człowieka, czyli umiejętności (Twardowski 1991): nawiązywania rozmowy,

-    utrzymywania płynnego toku rozmowy,

-    zapobiegania przerwaniu rozmowy i przezwyciężania zakłóceń, jakie się w niej pojawiają,

-    współtworzenia treści rozmowy, zakończenia rozmowy.

Oczywiście stopień zaburzeń tych zdolności będzie wprost proporcjonalny do stopnia upośledzenia umysłowego. Osoby głębiej upośledzone mają bowiem poważne trudności z werbalizowaniem własnych myśli. Tym bardziej więc będą miały problemy z czynnościami wchodzącymi w zakres kompetencji komunikacyjnej Ponieważ jest to podstawowy problem pacjenta głębiej upośledzonego. inne badania z zakresu badań podstawowych (badanie aspektu artykulacyjne-go, gramatycznego, leksykalnego, ekspresyjnego mowy) mają drugorzędne znaczenie.

Badanie mowy w aspekcie artykulacyjnym ma dać odpowiedź na pytanie, na ile zaburzenia artykulacji uniemożliwiają porozumiewanie się (wpływają na stopień zrozumiałości wypowiedzi).

Badając mowę w aspekcie gramatycznym ocenia się, na ile nieumiejętność stosowania reguł gramatycznych zakłóca proces porozumiewania się z innymi.

Natomiast przy badaniu mowy w aspekcie leksykalnym należy' sprawdzić, czy pacjcnl opanował podstawowy zasób słownictwa, który jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania społecznego.

U dzieci z oligofazją znacznego stopnia (co można już stwierdzić w orientacyjnym badaniu mowy) rozumienie mowy badamy na podstawie realizacji prostych kierowanych do dziecka poleceń, natomiast mówienie na podstawie analizy budowanych przez nic wypowiedzi i spontanicznych reakcji werbalnych

i niewerbalnych towarzyszących działaniu.

4. Badania uzupełniające

W zależności od potrzeby i możliwości pacjenta przeprowadza się tylko niektóre ze wzmiankowanych w metodyce ogólnej badań uzupełniających.

III etap Weryfikacja hipotez

Po wnikliwym przeprowadzeniu badań tworzy się program terapii według określonej hierarchii celów, które logopeda ma realizować. Należy pamiętać, że w wypadku terapii osób głębiej upośledzonych dominujące powinno być dążenie do umożliwienia pacjentowi funkcjonowania społecznego.

Do góry