Ocena brak

Jahwe

Autor /Eligia Dodano /23.11.2012

(pochodzenie wyrazu niepewne). Imię własne Boga Żydów, równie często określanego jako Elohim (jest to wspólne Semitom imię Boga). Imię “Jahwe” pojawia się w opowiadaniach o stworzeniu i o dziejach patriarchów (zob. Rdz 2, 4; 4, 26; 12, 8; 26, 25).

Może to być jednak anachronizm, mianowicie może imię Boga zostało wpisane, kiedy pierwotne przekazy i teksty zostały opracowane przez redaktora zwanego jahwistą. Według innego redaktora (zwanego elohistą, ponieważ w tych wierszach używał wyrazu “Elohim” na oznaczenie Boga), Jahwe jako imię Boga zostało po raz pierwszy objawione Mojżeszowi i “wyjaśnione” jako “Jestem, który Jestem” lub “Ja będę. Który będę” (Wj 3, 13-15).

Tymczasem Izraelici zamiast otrzymać imię Jahwe dzięki szczególnemu objawieniu, mogli je przejąć od innych. Jeże-li to imię pojmie się przyczynowo, czyli “Ten, który powołuje do bytu", wskazuje się na Boga jako na Stworzyciela i Pana historii.

Pod koniec niewoli babilońskiej (587-538 przed Chr.) Żydzi przestali wy-mawiać to imię, które pisano tylko czterema spółgłoskami YHWH (gr. “tetragrammaton = wyraz złożony z czterech liter). Jeżeli się gdzieś pojawił taki tetragrammaton, w jego miejsce wymawiano “Adonai” (hebr. “Pan”). Ten sam szacunek okazywano w różnych przekładach, w których imię “Jahwe” oddawano wyrazem “Pan”.

Zob. Izrael, Jehowa, pentateuch.

Podobne prace

Do góry