Ocena brak

IRONIA

Autor /DomikB Dodano /08.11.2012

 

IRONIA (gr. <eironeta> = wypytywanie, udawanie głupszego niż się jest, nadawa­nie sobie pozorów niewiedzy) łc. ironia; ang. irony; fr. ironie; nm. Ironie

W dialogach Platona — określenie po­stawy, jaką zajmował Sokrates wobec swoich rozmówców, przywdziewając ma­skę niewiedzy. Udawał wówczas, że idee i sposób rozumowania rozmówcy uznaje za swoje własne — szczególnie gdy roz­mawiał z ludźmi wykształconymi, jakimi byli sofiści — po to, by je następnie wyol­brzymić do karykaturalnych rozmiarów albo doprowadzić do sprzeczności. W sztu­ce prowadzonych w ten sposób dyskur­sów Sokrates, udając ignorancję, skłaniał swoich rozmówców do tego, by mu odpo­wiadali na zadawane pytania.

Postawa ironiczna, służąca „uświado­mionemu mówieniu" i pomocna w „wy­dobywaniu myśli" z głów rozmówców, wchodziła w skład stosowanej przez So­kratesa metody dialektycznej {-^ metoda sokratejska).

Do sokratejskiej ironii nawiązywał S. A. Kierkegaard, dopatrując się w niej nego­wania samego pojęcia istoty, a następnie F. W. Nietzsche.

Podobne prace

Do góry