Ocena brak

IMIELA EMANUEL, pseud. Karol Dym

Autor /SkadWiesz Dodano /23.02.2012

IMIELA EMANUEL, pseud. Karol Dym, ur. 18 III 1888 w Lipinach (obecnie dzielnica Rudy Śl.), zm. 25 IV 1953 w Katowicach, śl. poeta i dramatopisarz, działacz społeczno-kulturalny. Syn hutnika, studiował krótko na uniw. w Krakowie i Poznaniu. Czł. POW, brał udział w I i III powstaniu śl. oraz w akcji plebiscytowej. Zasłużył się jako organizator szkolnictwa pol. i nauczyciel. Nast. współtworzył Śl. Towarzystwo Lit., był wiceprezesem Związku Artyst.-Lit. na Śląsku. Podczas okupacji niem. czynny w tajnym nauczaniu w Katowicach. Kontynuator N. Bonczyka, K. Damrota i A. Skowrońskiego, był na Śląsku ostatnim wybitniejszym przedstawicielem tradycyjnej, pisanej gwarą literatury dla ludu. Uprawiał lirykę patriot. (m. in. wiersze powstańcze), satyrę, w której dawał wyraz rozczarowaniu do stosunków społ.-polit., ukształtowanych na odzyskanym Śląsku (Górnośląskie bajki i satyry 1922), pisywał też wierszowane gawędy humorystyczne. W symbolicznym dramacie Stara wieża (1931), osnutym wokół legendy o śpiących rycerzach, i w nie dokończonym poemacie epickim Tajemnica Twardonia („Polska Zach." 1936) zobrazował walkę ludu śl. o polskość.

Zbiór wierszy, Kat. 1938.

ŚSB 1 (M. Fazan); Z. HIEROWSKI EJ. (też wybór utworów), w: Pisarze śląscy XIX i XX wieku (zbiór.), Wr. 1963; B. LUBOSZ W poszukiwaniu utraconych nadziei literackich, w: Filomaci i entuzjaści, Kat. 1977

Mirosław Fazan

Podobne prace

Do góry