Ocena brak

HISZPANIA XI - XIII WIEKU I JEJ POLITYKA W BASENIE MORZA ŚRÓDZIEMNEGO - SKUTKI NIESZPORÓW SYCYLIJSKICH

Autor /Irwin Dodano /04.05.2012

 

Powstanie, nazwane z czasem Nieszporami Sycylijskimi, pokrzyżowało plany Karola Andegaweńskiego. Zamiast uderzyć na Bałkany, musiał bowiem przygotowane wojska skierować przeciwko Sycylii. Nie powiodło mu się jednak wyprzeć Piotra Aragońskiego z wyspy i z wielkim jedynie trudem ocalił dla siebie kontynentalną część Królestwa.

Wypadkami sycylijskimi zostało bezpośrednio dotknięte Papiestwo. Pomijając sprawę naruszenia przez Piotra zwierzchnich praw Rzymu do wyspy, traciło ono sposobność rozwiązania po swojej myśli sprawy bizantyńskiej rękoma Karola Andegaweńskiego. Toteż papież rzucił klątwę na agresora, pozbawił go nie tylko korony sycylijskiej, ale również aragońskiej i wezwał króla francuskiego, Filipa III, do wyegzekwowania tego wyroku.

Po uzyskaniu zapewnienia, że wyprawa aragońska zostanie zrównana w prawach z krucjatami, Filip, zresztą wbrew opinii znacznej części doradców, podjął kroki zaczepne (1285). Zakończyły się one niepowodzeniem. Armia francuska, mimo sforsowania Pirenejów, nie osiągnęła zamierzonego celu, straty jej natomiast były tak wielkie, że Filipowi nie pozostawało nic innego, jak zarządzenie odwrotu. Zdziesiątkował on pozostałych przy życiu uczestników wyprawy.

Chociaż niepowodzenie krucjaty aragońskiej przesądziło właściwie o sprawie zatargu, jego likwidacja mogła nastąpić znacznie później. Tak więc dopiero w r. 1291 została zdjęta klątwa papieska ciążąca nad monarchami Aragonu i wycofane pretensje, związane z ogłoszoną w swoim czasie detronizacją Piotra. Z faktem pozostawienia Sycylii w rękach aragońskich pogodzono się jeszcze później, bo dopiero w 1302 r.

Do góry