Ocena brak

HISZPANIA XI - XIII WIEKU I JEJ POLITYKA W BASENIE MORZA ŚRÓDZIEMNEGO - ROZDROBNIENIE FEUDALNE CHRZEŚCIJAŃSKIEJ HISZPANII

Autor /Irwin Dodano /04.05.2012

 

Istniejące w początkach XI w. państewka chrześcijańskie zachowały na ogół swą niezależność. Zaszły jednak również i pewne zmiany. Tak więc królestwa Leonu i Kastylii, w związku z ambicjami miejscowego możnowładztwa i polityką rządzącej dynastii, w ciągu XI i XII wieku dwukrotnie łączyły się (1037 i 1072) i rozdzielały (1065 i 1157), zanim doszło wreszcie w r. 1230 do ich definitywnego zjednoczenia pod wspólną nazwą Królestwa Kastylii.

Królestwo Nawarry pozostawało w krótkotrwałej unii personalnej z Aragonem (1076—1134), by w końcu w r. 1234 znaleźć się w rakach feudała francuskiego — hrabiego Szampanii.

Wyodrębnione w swoim czasie z obszaru Królestwa Leonu dla usprawnienia dzieła reconąuisty Hrabstwo Portugalii (1095), tak nazwane od swej stolicy Porto (Portucale), przekształciło się w niezależne Królestwo. Wreszcie Królestwo Aragonu, po zerwaniu związku z Nawarrą, połączyło się unią personalną z Hrabstwem Barcelony (1137). To ostatnie pozostało jednak nadal lennem korony francuskiej i swymi wpływami obejmowało ziemie po obu stokach Pirenejów.

Na skutek wspomnianej wyżej unii, Królestwo Aragonu nie tylko osiągnęło brzeg Morza Śródziemnego i zaczęło interesować się czynnie jego basenem, ale włączyło w obręb swych wpływów zarówno ziemie położone na wschodnich zboczach Pirenejów, jak również, po pewnym czasie, także i dalsze, a mianowicie okręgi Montpelier, Nimes, a nawet całą Prowansję.

Do góry