Ocena brak

HISZPANIA XI - XIII WIEKU I JEJ POLITYKA W BASENIE MORZA ŚRÓDZIEMNEGO - PÓŁWYSEP PIRENEJSKI W XI WIEKU

Autor /Irwin Dodano /04.05.2012

 

Postępy reconąuisty (wyzwalania) hamował brak jedności wśród chrześcijan hiszpańskich. Warunki geograficzne, powodujące rozbicie ziem Półwyspu na kilka różnych pod względem fizjograficznym krain, sprzyjały rozwojowi partykularyzmu, a rywalizacja miejscowych feudałów i waśnie dynastyczne monarchów chrześcijańskich ten stan rzeczy utrwalały.

Natomiast pasmo Pirenejów nie stanowiło podówczas granicy dwu różnych społeczeństw. Po obu jego stokach zamieszkiwała ludność żyjąca w analogicznych warunkach społeczno-gospodarczych, o zbliżonym języku i podobnej kulturze.

Obszary opanowane przez chrześcijan oddzielał od posiadłości muzułmańskich szeroki obszar kraju zniszczonego i wyludnionego w czasie toczących się walk. Pas ten, podobnie jak Pireneje, nie stanowił jednak nieprzebytej granicy. Zwłaszcza od chwili rozkładu kalifatu kordobańskiego, między feudałami, zamieszkałymi po obu jego stronach i reprezentującymi dwie różne kultury i religie, dochodziło do lokalnych przymierzy.

Zdarzało się, że doraźne interesy, zazwyczaj charakteru dynastycznego, przekreślały na jakimś odcinku wrogość reconąuisty i doprowadzały do wspólnych wystąpień władców chrześcijańskich i muzułmańskich.

Podobne prace

Do góry