Ocena brak

Historia naturalna rozwojowej dysplazji stawu biodrowego

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Wczesne rozpoczęcie leczenia dysplastycznego stawu biodrowego stwarza lepsze szanse na normalizację rozwoju stawu biodrowego. Jednakże niektóre dysplastycz-ne stawy biodrowe pozostają nierozpoznane i nieleczone pomimo gęstej sieci badań przesiewowych zarówno klinicznych, jak i ultrasonograficznych. Niektóre z tych stawów pozostają nierozpoznane aż do wieku dorastania, a nawet pełnej dojrzałości. Ponadto niektóre stawy biodrowe rozwijają się z objawami resztkowej dysplazji, pomimo wcześnie ustalonego rozpoznania i rozpoczętego leczenia.

Panewka w dysplastycznym stawie biodrowym jest płytka i obejmuje mniejszą część głowy kości udowej niż normalnie. Powierzchnia obciążana w dysplastycznych stawach biodrowych jest mniejsza niż w prawidłowych, proporcjonalnie do płytkości panewki. W konsekwencji ciężar ciała rozłożony jest na mniejszej powierzchni i nacisk na jednostkę powierzchni jest większy. Następstwem klinicznym tego stanu jest rozwój we wczesnym wieku wtórnych zmian zwyrodnieniowych stawu biodrowego, powodujący istotne ograniczenie wydolności fizycznej i tym samym możliwości życiowych chorego. Stwarza to problemy osobiste i społeczne. Tylko w 20% (Wedge) przypadków choroby zwyrodnieniowej stawu biodrowego na tle przebytej dysplazji chorzy nie odczuwają dolegliwości bólowych. Pozostali z powodu bólów, ograniczenia zakresu ruchu i wydolności chodu w młodym wieku wymagają całkowitej endoprotezoplastyki stawu biodrowego. Wiadomo, że leczenie to daje efekty ograniczone w czasie. Stąd rozpoznawanie leczenie rozwojowej dysplazji stawu biodrowego to konieczność z medycznego i społecznego punktu widzenia.

Podobne prace

Do góry