Ocena brak

Herbata

Autor /Milenka Dodano /31.01.2012

Herbatę otrzymuje się z liści wiecznie zielonej roś­liny Camellia sinensis (herbata chińska). Herbata jest tańsza niż kawa i do zaparzenia tej samej ilo­ści napoju zużywa się jej znacznie mniej niż kawy.
Herbatę najwcześniej uprawiano w Chinach, już 2000 lat p.n.e. Około 800 roku n.e. herbata zawę­drowała z Chin do Japonii, gdzie początkowo sto­sowano ją głównie jako lekarstwo. Do Europy her­batę przywieźli około 1610 r. kupcy holenderscy, którzy używali jej jako lekarstwa przeciw malarii. Jako napój herbata zdobyła popularność dopiero w drugiej połowie XVII wieku, najpierw w Anglii i Holandii, a w Polsce na początku XVIII wieku. Przemysłowa uprawa herbaty w Indiach, które są obecnie największym producentem herbaty na świecie, została zapoczątkowana w 1834 roku, a pierwsza partia indyjskiej herbaty została sprze­dana w Londynie w 1839 roku.

Ojczyzną herbaty są Chiny (dolina rzeki Jangcy) i indyjska prowincja Asam, gdzie w warunkach naturalnych rośliny te rosły jako osiągające 18 m wysokości drzewa. Krzewy uprawne są przycinane, by osiągały nieco ponad metr wysokości, co ma ułatwić zbiór. Herbata rośnie najlepiej w rejonach podgórskich i górzystych o klimacie monsunowym. Potrzebuje dużo słońca oraz obfitych i regularnych opadów deszczu.
Obecnie herbata uprawiana jest w co najmniej 24 krajach. Odmiany pochodzące z Chin mają mniejsze owalne liście, podczas gdy odmiany in­dyjskie mają liście duże i lancetowate. Krzew her­baciany może być uprawiany zarówno na pozio­mie morza, jak i w górach, do wysokości 1800 m. Smak i aromat herbaty zależą od rodzaju gleby, wysokości i warunków klimatycznych charakte­ryzujących region uprawy. Wiele też zależy od spo­sobu produkcji i warunków przechowywania.
Krzewy herbaciane uprawiane na dużych wyso­kościach i w dobrze nawodnionej glebie rosną wol­no - chłód nie sprzyja intensywnemu wzrostowi -dzięki czemu zyskują mocny aromat. Liście herba­ty potrafią przetrwać nawet przy ujemnych tempe­raturach, silne mrozy niszczą je jednak, zmniej­szając plony. Zagrożeniem mogą być również silne wiatry i ostre światło słoneczne, dlatego krzewy herbaciane uprawia się często w cieniu rozłoży­stych drzew.
Uprawa i produkcja herbaty jest bardzo praco­chłonna. Większość prac wykonuje się ręcznie. Zebrane liście suszy się, zwija, pozostawia by sfer­mentowały, sortuje i pakuje. Dwa podstawowe rodzaje herbaty to herbata czarna, którą pije się często z cukrem, cytryną lub mlekiem oraz herba­ta zielona, najczęściej spożywana bez dodatków.

Produkcja herbaty odbywa się w kilku etapach. Najpierw liście suszą się na słońcu. Potem są miaż­dżone i rozrywane, przy czym uwalniają się reszt­ki soku. Następnie herbatę umieszcza się na wiel­kich tacach i pozwala się jej fermentować. Na koniec liście praży się i suszy w piecach. Ciemny kolor jest wynikiem utleniania garbników. Końco­wy produkt jest pakowany w skrzynie i wysyłany do portów, w których wyszkoleni pracownicy testu­ją poszczególne partie i decydują o tym, w jakiej postaci herbata trafi na rynek. W przypadku herba­ty zielonej wysuszone liście poddaje się działaniu pary. Dzięki temu w czasie skręcania liści nie do­chodzi do przerywania żyłek. Zielony kolor jest wynikiem tego, że liście nie są poddawane fermen­tacji. Dlatego też herbata zielona jest tak aroma­tyczna. Istnieją również herbaty częściowo fermen­towane - m.in. herbata ulung, czerwona i żółta, produkowana tylko w Chinach i na Tajwanie.
Herbata cegiełkowa, produkowana z gorszych liści, łodyg i pyłu herbacianego, jest prasowana i przybiera postać prostokątnych bloków. Produ­kowana jest głównie przez Chiny i Gruzję i jej zna­czenie w handlu międzynarodowym jest niewielkie.
W handlu znajdują się również herbaty aroma­tyzowane - na przykład tradycyjne chińskie her­baty z kwiatami jaśminowca.

Podobne prace

Do góry