Ocena brak

HARMONIA

Autor /DomikB Dodano /07.11.2012

 

HARMONIA = zestrój, zjednoczenie, układ całości, proporcja; ustalony ład, porządek; zgodność dźwię­ków, akord, tonacja, muzyka) łc. harmo­nia, consonantia (2); ang. harmony; fr. harmo­nie; nm. Harmonie

Termin prawdopodobnie pochodzenia pitagorejskiego, wskazujący na matematy­czne prawidłowości zarówno w budowie wszechświata, jak i w akustyce.

1. Zgodność i wynikająca z niej jedność różnorodnych składników, uporządkowa­nych celowościowo, np. harmonia świata (-^ finalizm /1 /).

U pitagorejczyków: własność wszech­świata jako ładu, czyli —> kosmosu (-^ har­monia sfer), polegająca na matematycznie prawidłowym, ilościowym układzie jego składników: zależy ona od liczby, miary i proporcji (—> symetria /!/).

U Heraklita z Efezu: harmonia przeci­wieństw — uniwersalne i stałe prawo po­wszechnej kosmicznej zmienności.

U G. W. Leibniza: dostrzegalny przez ludzki umysł porządek wszechświata, wy­jaśniany w jego doktrynie -^harmonii przedustawnej.

2. estet. Oceniane pozytywnie pod wzglę­dem estetycznym współwystępowanie różnych elementów dzieła sztuki, np. dźwięków, barw, brył.

W koncepcji pitagorejsko-platońskiej har­monia jako proporcjonalny układ elemen­tów pewnej całości, wymierny liczbowo, stanowi istotę —> piękna (1) (-> propor­cjonalność /I/); harmonia w sztuce jest odzwierciedleniem harmonii natury i daje się ściśle określić liczbowo.

U Tomasza z Akwinu harmonia w zna­czeniu estetycznym, czyli consonantia, jest jednym z czyrmików przeżywania piękna, a także istotnym czynnikiem w jego wy­jaśnianiu.

Podobne prace

Do góry