Ocena brak

GRZEGORZ z NAZJANZU, Grzegorz Teolog Św. - ŻYCIE

Autor /Halka Dodano /11.10.2012

Był pierworodnym synem bpa -» Grzegorza z
Nazjanzu Starszego i św. Nonny (siostra G. Gorgonia, brat
Cezary i kuzyn bp Amfiloch czczeni są także jako święci);

studiował w Cezarei Kapadockiej (gdzie przyjaźnił się z Bazylim
Wielkim), a 349-352 w Cezarei Palest, i Aleksandrii;
chrzest przyjął najprawdopodobniej 352 w Eginie; w czasie
studiów 352-359 w Atenach zetknął się z przyszłym ces. Julianem
Apostatą; po powrocie do Arianzos (czy Nazjanzu?) wykładał
retorykę oraz zajmował się administracją dóbr rodzinnych;
360 na zaproszenie Bazylego udal się do pustelni nad
rzeką Irys w Poncie; owocem poczynionych tam studiów
bibl.-teol. są, ułożone z Bazylim, —» Filokalia (1) z pism Orygenesa
oraz zarys reguł monastycznych (—» Bazyli Wielki II
2); po powrocie do Nazjanzu, zachęcony przez ojca i wspólnotę
kośc, przyjął 361 święcenia kapł., po czym udał się do
pustelni w Poncie;

362 przed Wielkanocą powrócił do Nazjanzu;
wbrew swej woli 372 został wyświęcony przez swego
ojca i Bazylego Wielkiego na bpa wioski Sazyma (—» chorepiskop);
urzędu tego nigdy nie objął i pozostawał nadal w Nazjanzie,
gdzie od 374 zastępował zmarłego ojca; 375-379 prowadził
życie pustelnicze w Izaurii; na pocz. 379, na prośbę
wiernych, objął przywództwo małej wspólnoty nicejczyków
w Konstantynopolu; w domu swego krewnego otworzył kaplicę
pod wezw. Zmartwychwstania, gdzie wygłosił 5 mów
teol.;

gdy 380 na bpa Konstantynopola wyświęcono potajemnie
wędrownego filozofa Maksyma I Cynika (nasłanego przez
bpa Piotra II z Aleksandrii), G. na usilne prośby wiernych,
widzących w nim ostoję ortodoksji, wyraził zgodę pozostania
w tym mieście; zebrany w maju 381 Sobór Konstant. I pod
przewodnictwem Melecjusza uznał G. prawowitym patriarchą
Konstantynopola (po śmierci Melecjusza G. przewodził
obradom Soboru); schizma —> antiocheńska i zakwestionowanie
wyboru G. (powołano się na zakaz przenoszenia się z
jednego bpstwa na drugie) spowodowały jego rezygnację z
urzędu (VI 381); po uroczystym pożegnaniu (Mowa 42) G.
powrócił do Nazjanzu, by przez 2 lata kierować tamtejszym
Kościołem; nast. prowadził życie pustelnicze w Arianzos; w
tym czasie napisał większość swych utworów poetyckich i listów.

Do 950 zwłoki G. spoczywały w Nazjanzie, potem zostały
przeniesione do Konstantynopola, a 1505 do Rzymu
(obecnie w bazylice św. Piotra na Watykanie); wspomnienie
9 V (na Wschodzie 25 I).

Życie i działalność G. opisał, w
formie mowy pochwalnej, Grzegorz Prezbiter na przełomie
VII i VIII w. (PG 35,244-304; Święty G. Mowy wybrane,
Wwa 1967, 27-54).

Podobne prace

Do góry