Ocena brak

GÓRY NAD CZARNYM MORZEM

Autor /ulasek Dodano /20.02.2012

GÓRY NAD CZARNYM MORZEM, powieść W. Macha, powst. 1959-60, wyd. w Warszawie 1961. Jej głównym bohaterem, a zarazem narratorem jest współcz. pisarz pol. Aleksander, który nad brzegiem Morza Czarnego wspomina i przekształca w fikcję fabularną swą ubiegłoroczną wędrówkę do bieszczadzkiej Doliny, wiodącą go tropem minionych przeżyć osobistych, dramatycznie skomplikowanych przez konflikt pol.-ukr. w latach ostatniej wojny. Stąd tytuł powieści, ujawniający przenikanie się czasu pisania utworu z czasem przedstawianych w nim wydarzeń, osobistego życia artysty z tworzonym przezeń dziełem. Podróż do Doliny to zarazem symboliczny powrót do źródeł osobowości bohatera. Próbie wyjaśnienia genezy jego wyobcowania i poczucia nieautentyczności towarzyszy demaskacja ograniczeń i fałszów konwencji literackich. W warstwie artyst. utwór kontynuuje bowiem eksperymenty warsztatowe —> Pałuby K. Irzykowskiego, nawiązując zarazem do poszukiwań „nowej powieści" francuskiej. Krytyka lit. przyjęła powieść jako manifestację radykalnego nowatorstwa literackiego. Z perspektywy lat uznać ją wypada za połowicznie udaną próbę poszerzenia formuły realizmu przez kryt. weryfikację jego schematów w świetle współcz. wiedzy o człowieku i osiągnięć XX-wiecznej techniki narracyjnej. Przekł. czeski.

J. PORADECKI Polemiki wokół„G. nad cz. m.", Prace Polonist. 28 (1972); A. FIUT Wcielenia narratora w „G. nad cz. m." Wilhelma Macha, „Ruch Lit." 1975 nr 4; J. TERMER „G. nad cz. m.", czyli

0 granicach eksperymentu w prozie,Nowy Wyraz" 1978 nr i,

Aleksander Fiut

Podobne prace

Do góry