Ocena brak

Gołąbek złotawy

Autor /Atanazy Dodano /03.02.2012

Wygląd: kapelusz nie większy niż 9 (10) cm średnicy. Z młodego, półkulistego, rozwija się wypukło spłaszczony a w końcu krążkowały kapelusz. Na żywo ubarwionym pomarańczowym lub cytrynowożółtym, głęboko w miąższ zabarwionym tle, jest on mniej lub bardziej poplamiony na kolor ogniściepomarańczowy, ogniścieczerwony, choć bez jaskrawych kolorów, ale zawsze z chromowożółtym.

Skórka jest początkowo kleiście błyszcząca, później gładka lub lekko zamszowo brodawkowata i matowa; wilgotna daje się ściągać tylko do połowy; cienka. Brzeg kapelusza długo pozostaje gładki, później nieco bruzdkowany. Szerokie, łamliwe blaszki ściśle ustawione, zaokrąglone z przodu i z tyłu, w kolorze początkowo bladym, zmieniającym się później na maślanożółty.

Ostrza zazwyczaj, jeśli nie zawsze, zabarwione na cytrynowochromowożół-to. Silny mięsisty trzon osiąga wysokość 9 cm, rzadziej 10 cm i grubość 2,5 cm. Jest on biały, jednak zazwyczaj lekko nabiegły chromową żółcią, walcowaty, maczugowaty lub zaostrzony; nagi, często pomarszczony. Miąższ białawy, ścisły, z czasem miękki lub gąbczasty, prawie bez zapachu, łagodny.  

Wysyp zarodników: żółtkowożółty.  

Występowanie: tego pięknego gołąbka spotkać można od lata do późnej jesieni w lasach liściastych i iglastych na mniej lub bardziej wapniennym podłożu. Zasiedla umiarkowaną strefę klimatyczną, jednakże w Europie bywa dość rzadki. U nas niezbyt częsty. V\foli wyższe położenia.

Możliwość popełnienia pomyłki: znacznie łatwiejszy do rozróżnienia od swych krewniaków niż gołąbek modrożółty czy gołąbek słodkawy. Dobrze rozpoznawalny po przeważnie chro-mowożółtych ostrzach blaszek i żółtawo na-biegłym trzonie.

Zastosowanie: jadalny, jednakże tam, gdzie jest rzadki, powinien być chroniony.

Uwagi ogólne: aurata znaczy „złotożółta".

Podobne prace

Do góry