Ocena brak

Gołąbek śliczny

Autor /Atanazy Dodano /03.02.2012

 

Wygląd: kapelusza średnicy 10 (12) cm, pół-kulisty, długo pozostaje wypukły, później staje się wklęsły. Przeważnie cynobrowoczerwony, lecz również ciemnokrwistoczerwony, różowy lub czerwonawobrunatnawy; zaczyna blednąc od środka kapelusza. Niezbyt dająca się ściągać skórka jest gładka, niekiedy nieco za-mszowata, sucha i białawo omączona. Gładki brzeg przez dłuższy czas pozostaje zaokrąglony, u starszych egzemplarzy nieco bruzdkowany.

Charakterystyczne są jasnoczerwone strefy lub plamy na brzegach. Łamliwe, gęsto ustawione blaszki są białe lub lekko słomias-tożółte, przyrośnięte prosto, okrągło lub ze zwężeniem i często się rozwidlają. U niektórych egzemplarzy ostrza są nabiegłe czerwonawo: często rzucają się w oczy zaczernione miejsca.

Walcowaty trzon wysokości 7 (8) cm, grubości 3 cm, u starszych z mniej lub bardziej pomarszczoną powierzchnią, początkowo biały, przeważnie nabiegły różem lub czerwienią, szczególnie u podstawy trzonu. Biały miąższ zmienia się w białawy; jest bardzo twardy i zwarty, przy tym łamliwy i drobnoziarnisty. W smaku nieostry, lecz, szczególnie w blaszkach, mniej lub bardziej gorzki.  

Wysyp zarodników: bladokremowy.

Występowanie: niezbyt częsty. Rośnie w lasach liściastych i iglastych, szczególnie koło buków, od lata do zimy.

Możliwość popełnienia pomyłki: często w towarzystwie gołąbka ślicznego rośnie R. ama-rissima. Kapelusz o gorzkim miąższu podobnie ubarwiony; środek często w ochrowe plamy. Gołąbek rumiany (R. pseudointegra) ma takie same barwy kapelusza. Początkowo blade blaszki stają się jednak jasnoochrowe. Trzon nie nabiega różowo: pachnie silnie owocami, w smaku bardzo gorzki, rośnie w lasach liściastych.

Zastosowanie: z powodu trudności w odróżnieniu od gatunków gorzkich należy odstąpić od spożywania.

Uwagi ogólne: rosacea znaczy „zabarwiona na różowo", lepida znaczy „śliczna".

Podobne prace

Do góry