Ocena brak

Gołąbek błotny

Autor /Atanazy Dodano /03.02.2012

 

Wygląd: kapelusz ma średnicę dochodzącą prawie do 15 cm. Początkowo jest on dzwonkowaty, niekiedy z garbkiem, później płasko wgłębiony.

Jaskrawe, krwistoczerwone zabarwienie skórki przypominające przypieczone jabłko rzuca się od razu w oczy. Przeważnie kolor intensywnieje w centrum: często zmienia od wiśniowoczerwonego do bladoczerwonego i zwykle ma jeszcze różne plamy ochrowożół-te lub żółtawe. Skórka daje się ściągać daleko, jest lekko przebarwiona, naga, gładka i połyskująca, niekiedy promieniście żyłkowana.

U zupełnie dojrzałych egzemplarzy zaczyna się rozwijać wyraźne bruzdkowanie na brzegu kapelusza. Wąsko przyrośnięte blaszki mniej lub bardziej ścisło ustawione, z wieloma blaszkami pośrednimi i rozwidleniami, są raczej cienkie i nieco elastyczne: ich blady kolor zmienia się później w soczyście masłowożół-ty, niekiedy mogą mieć czerwone ostrza.

Trzon wysoki 4-10 (15) cm i często gruby do 1,5-4 cm, o kształcie między walcowato-ma-czugowatym a wybrzuszonym. Biała powierzchnia, słabiej lub silniej nabiegła czerwonym, połyskuje; jest mniej lub bardziej żyłkowana albo z delikatnym nalotem.  

Miąższ biały, prawie nie zmienia barwy, w trzonie pełny i jędrny, o smaku przeważnie łagodnym, nieco sło-dkawym, niekiedy, w blaszkach młodszych owocników lekko ostrym i o słabo wyrażonym zapachu.

Wysyp zarodników: jasnoochrowy.

Występowanie: gołąbka błotnego spotyka się przeważnie w bagnistych i kwaśnych lasach świerkowych, ale również i w pobliżu sosen. Pojawia się od lipca do jesieni.

Możliwość popełnienia pomyłki: czerwone jadalne gołąbki można pomylić z nieprzyjemnym gołąbkiem wymiotnym i innymi gatunkami o ostrym smaku, dlatego zalecana jest ostrożność.

Zastosowanie: kto go potrafi dobrze zidentyfikować, znalazł smaczny grzyb jadalny.

Uwagi ogólne: paludosa „znaczy rosnąca na bagnach, bagienna".

Podobne prace

Do góry