Ocena brak

GODZINA ŚWIĘTA

Autor /Elwir Dodano /05.10.2012

Jedna z praktyk rei. ku czci -»
Serca Jezusa ( I I ) , związana z objawieniami św. Małgorzaty
Marii Alacoque (1674) w Paray-le-Monial, w których Chrystus
prosił ją, by każdej nocy z czwartku na piątek (1 godz.
przed północą) rozważała jego mękę w Ogrodzie Oliwnym
w celu wyjednania miłosierdzia Bożego dla grzeszników
oraz „złagodzenia goryczy", której doznał z powodu opuszczenia
przez apostołów (Mt 26,40).

Ta początkowo prywatna praktyka została wkrótce rozszerzona
w Kościele i nazwana g.ś.; do szczególnego rozwoju
nabożeństwa przyczyniło się (zał. 1829 przez R. Debrosse'a)
Arcybractwo Godziny Świętej (zatwierdzone przez pap.
Piusa VIII dla Francji, Belgii i Hiszpanii i rozciągnięte na
cały Kościół przez pap. Grzegorza XIV) oraz -» Apostolstwo
Modlitwy. Dekret Penitencjarii Apost. z 21 III 1933
określił g.ś. jako rodzaj modlitw, których celem jest przypomnienie
wiernym męki i śmierci Chrystusa, pobudzenie
ich do oddawania czci jego miłości (jej pełnym znakiem
jest —» Eucharystia) oraz zadośćuczynienie i wynagrodzenie
za swoje i cudze grzechy.

Pap. Pius XI w enc. Miserentissimus
Redemptor z 1928 nazywając g.ś. praktyką miłości,
wynagrodzenia i ekspiacji, zatwierdził ją dla wszystkich
wiernych oraz wzbogacił —» odpustami; pap. Jan Paweł II w
liście do wszystkich bpów Kościoła De sanctissimo sacramento
Eucharistiae misterio et cultu (AAS 72(1980) 113-148) wymienia
g.ś. wśród różnych form pobożności eucharystycznej.

G.ś. można odprawiać pubi, (w kościele lub kaplicy w
obecności Najśw. Sakramentu) i prywatnie w jakimkolwiek
miejscu i czasie; struktura g.ś. zawiera najczęściej rozważania,
śpiewy, akty wiary, uwielbienia i przebłagania zgodne
z ogólnymi zaleceniami Kościoła dotyczącymi nabożeństw
paraliturg. (KL 13) o wyraźnym charakterze wynagradzającym,
z uwzględnieniem tajemnicy pasyjnej i eucharystycznej.
W Polsce g.ś. odprawia się m.in. w pierwsze czwartki miesiąca
oraz podczas paschalnego —» triduum w ceremonii
związanej z —> ciemnicą.

 

A. Vermeersch, Pratique et doctrine de la dévotion au Sacré-Coeur, Bg 1906, Tou 19307, I 767-768 (Nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusa w praktyce i teorii, Kr 1933); M. Crawley Boevey, Heure Sainte, P 19274 (Godzina święta I-III. Kr 1934-35); P. Turbak, Przed tak wielkim Sakramentem. Adoracje Najświętszego Sakramentu. Kr 1957 , 5-11; A. Bober. Uwagi o g.ś., HD 27(1958) 103-106; G. de Becker. Lexique pour la théologie du Coeur du Christ, P 1978, 150-151.

Podobne prace

Do góry