Ocena brak

GODZINA CZYTAŃ

Autor /Elwir Dodano /05.10.2012

Pierwsza z —> godzin kanonicznych
w posoborowym układzie —> liturgii godzin (dawna —>
j u t r z n i a , matutinum lub wigilia); zachowując w chórze (—»
konwentualna celebra) charakter godziny nocnej, została
dostosowana do odmawiania o każdej porze dnia (KL 89 c;
Ogólne wprowadzenie do liturgii godzin, w: Liturgia godzin,
Pz 1982,1 46-49, 63-66, 68-74).

J a k o godzina modlitewna, zachowuje charakter aktu —»
kultu pubi.; składają się na nią: werset wprowadzający,
—» hymn, psalmodia z antyfonami, 2 czytania (bibl. oraz
patrystyczne, hagiograficzne lub z dokumentów Soboru
Wat. I I ) z responsoriami, modlitwa końcowa, a w niedziele (oprócz niedziel wielkiego postu), uroczystości i święta
t a k ż e hymn Ciebie Boga wysławiamy (—» Te Deum).

Soborowa
reforma matutinum (obecnej g.cz.) dotyczyła zwł.
zredukowania liczby psalmów, która w ciągu wieków różnie
się kształtowała, np. Benedykt z Nursji wyznaczył oficjum
nocnemu 12 psalmów, podzielonych na 2 nokturny; w
XVI-wiecznym brewiarzu F. de Quiñonesa (—» brewiarz II 2)
zamieszczono ich tylko 3; BR z 1568 przywracając liczbę 12
psalmów, wprowadził do matutinum niedzielnego aż 18, natomiast
psałterz pap. Piusa X z 1913 i Novus Codex Rubricarum
pap. Jana XXIII z 1960 umieścił 9 psalmów.

W
posoborowej strukturze g.cz. znalazły się 3 psalmy (albo
1 dłuższy podzielony na 3 części). W miejsce zredukowanej
liczby psalmów zostały wprowadzone do g.cz. dłuższe czytania,
które stały się jej podstawą i przyczyniły się do przemianowania
dotychczasowej nazwy matutinum na g.cz.

Od strony teol. jest g.cz. dialogiem Boga z ludźmi, w którym
Bóg przez obficie zastawiony stół Słowa Bożego i czytań
z Tradycji (—» czytania liturgiczne I 3) przemawia do swojego
ludu; czytania bibl. ukazują m.in. tajemnicę mądrości i
bojaźni Bożej, pouczają o historii Izraela, wzywają do
pokuty i nawrócenia oraz do wierności przymierzu z Bogiem;
czytania w g.cz. podają także najbardziej zasadnicze
prawdy —> historii zbawienia; pozabibl. czytania w g.cz.
wzięte są z dzieł 58 pisarzy kośc. (m.in. Augustyna - 41
tekstów, Ambrożego - 17, Ignacego Antioch. - 14, Grzegorza
z Nysy - 10, Grzegorza Wielkiego - 9) i z dokumentów
Soboru Wat. II (KDK, KK i KL); stanowią one pogłębienie
i aktualizację odwiecznego Słowa Bożego, pełniąc rolę
podobną do —> homilii we mszy Św.; człowiek w g.cz. zwraca
się do Boga z uwielbieniem i dziękczynieniem przede wszystkim
za dzieło stworzenia i odkupienia, objawiające Bożą
wszechmoc i d o b r o ć , oraz zanosi do niego prośby i błagania.

G.cz. j a k o codzienny dialog między Bogiem i człowiekiem
jest prawdziwą szkołą życia duch., odpowiada też na polecenie
Chrystusa, iż „zawsze trzeba się modlić i nie ustawać"
(Łk 18,1).

 

R. Zielasko, M. Zielniok, R. Rak, Officium divinum, w: Wprowadzenie do liturgii, Pz 1967, 403-431; S. Łach, Hymny i dziękczynienia w Psałterzu, RBL 30(1977) 163-172; tenże. Bóg Psalmów, RBL 31(1978) 178-184; Z. Wit, Uświęcenie czasu w liturgii godzin, AK 75(1983) 379-391; W. Głowa, Historia i teologiczna myśl poszczególnych godzin, w: Mysterium Christi V. Liturgia uświęcenia czasu, Kr 1984, 51-110; V. Raffa, Nuovo dizionario di liturgia, Tn 1984, 753-776.

Podobne prace

Do góry