Ocena brak

GODZINA

Autor /Elwir Dodano /05.10.2012

(gr. i łac. hora), j e d n o s t k a mierzenia czasu
stanowiąca 1/24 część doby, przejęta z Egiptu, po raz pierwszy
potwierdzona w IV w. prz.Chr. przez Arystotelesa.

Wyodrębnianie mniejszych od dnia i nocy j e d n o s t e k czasu
dokonywało się stopniowo; najpierw ze względów wojskowych
podzielono noc na 3 (Homer), potem na 4 straże,
zadowalając się ogólnymi informacjami o porach dnia, choć
i tu z racji praktycznych dążono do ustalenia mniejszych
j e d n o s t e k . Przyjęty w staroż. Grecji podział doby na 12,
p o t em na 24 j e d n o s t k i , stanowił znaczny p o s t ę p , z tym że ich
długość wahała się zależnie od pory roku i odpowiadała
3/4 do 1 1/4 długości współczesnej g.

W epoce hellenist.
astronomowie dokonali już na tyle precyzyjnych obliczeń, że
pozwoliły one podzielić dobę na równe i stałe jednostki
godzinowe, a g. z kolei podzielić na 60 mniejszych jednostek,
j e d n a k ż e na praktyczne i powsz. zastosowanie tych wyliczeń
trzeba byto czekać aż do wynalezienia zegarów mechanicznych.
W ST, w księgach powstałych przed epoką hellenistyczną,
g. oznacza ogólnie jednostkę czasu jako dające się bliżej
określić i zlokalizować „teraz". Księgi ST epoki hellenist.
i NT zawierają świadectwa ściślejszych wyliczeń.

Przyjmowano
już wówczas podział dnia na 12 g. (J 11,9), ale najchętniej
posługiwano się określeniami „trójkowymi" (np. Mt
20,3-5; 27,45) - g. trzecia, szósta, dziewiąta (odpowiednio
nasze: dziewiąta, dwunasta, piętnasta), utrwalone m.in. w
tac. terminologii liturgii g. (—>• godziny kanoniczne) j a k o
tercja, seksta, nona; noc nadal dzielono na straże (Łk 12,38).
G. jest w Biblii, zwł. w NT, terminem teol., pozwalającym
lokalizować w czasie wydarzenia —* historii zbawienia.

Takie rozumienie g. pojawiło się najpierw w —> apokaliptyce,
gdzie oznaczało bliskość czasów ostatecznych (-» eschatologia),
czyli —» pełni eschatycznej (np. Dn 8,17.19; 11,35;
1 J 2,18).

W NT g. eschatologiczna otrzymuje nową interpretację
j a k o g. mesjańska; jest to g. cierpienia i poniżenia
Mesjasza (Mk 14,35; J 12,27), niekiedy triumfu ciemności
(Łk 22,53), ale jest to jednocześnie g. objawienia mocy
Mesjasza (J 2,4), jego chwały (J 12,23), a także g. mesjańskiego
odrodzenia ludzi do nowego życia (J 5,25.28) i dopełnienia
dzieła odkupienia (J 13,1).

 

A. Smitmans, BL 1651-1652; R. Motte, STB 293-295; G. Ferrara, // termine ora nei vangeli sinottici, RiBl 21(1973) 383-400; tenże, L'ora di Cristo nel quarto Vangelo, R 1974; J. Hanimann, A propos de ,,1'heure de Jésus" dans le quatrième évangile, NRTh 98(1976) 544-546; U. Vanni, Dalla venuta dell'„ora" alla venuta di Cristo. La dimensione storico-cristologica dell'escatologia nell'Apocalisse, SMis 32(1983) 309-343.

Podobne prace

Do góry