Ocena brak

Głoszenie kazań

Autor /LolekBB Dodano /01.05.2013

Słowo, o którym mówił teolog niemiecki Franz X. Arnold, że należy do istotnych form duszpasterskiejdziałalności Kościoła, działało jako nauczanie duszpasterskie bądź w liturgii eucharystycznej (homiletyka),bądź w szkolnym wykładzie prawd wiary i zasad chrześcijańskich (katechetyka). O drugim mówionoskrótowo, że jest to nauka religii.

Benedykt XV w encyklice Humani generis wypowiadał się (1917) z ubolewaniem o słabym stanie kaznodziejstwa,biorąc jako zasadnicze kryterium brak jego skuteczności. Postulując odnowę kaznodziejstwa,domagał się, by poza formą okazano dbałość o treść. Biskup z Rottenburga, Paul W. Keppler, jakoegzegeta widział źródło tej odnowy w uprawianiu homilii, będącej przepowiadaniem Słowa Bożego wedługczytań Pisma Świętego w liturgii. Idee homiletycznej szkoły Kepplera rozwijali profesorowie homiletykii wybitni kaznodzieje, jak austriacki homileta, Franz Stingeder, który włączył się w ruch tworzeniakerygmatycznej teologii (przepowiadająca teologia).

Charakterystyczny dla pierwszej połowy XX wiekuruch biblijny i liturgiczny przyczynił się do rozwoju kazań biblijnych (homilii) i kazań liturgicznych,które czerpały temat z czytań Pisma świętego w liturgii. Zwrócił też uwagę na Pismo święte jako podstawoweźródło przepowiadania Słowa Bożego. Użalano się jednak w okresie międzywojennym, że kaznodziejeczęsto ograniczali się do motta z tekstów biblijnych, a całe kazanie miało treść moralizującą, i żehomiletyka bardziej dbała o technikę (formę) głoszenia kazań i określenie przymiotów dobrego kaznodzieiniż o ukazanie teologicznego charakteru przepowiadania Słowa Bożego.

Rozróżniano w tym okresie i publikowano kazania wielorakiego rodzaju, jak kazania niedzielne iświąteczne, konferencje adwentowe i wielkopostne, kazania apologetyczne, rekolekcyjne i misyjne, dladzieci i młodzieży, stanowe i społeczne. Podtrzymywano głoszenie kazań katechizmowych, wedługschematu z ubiegłego stulecia ujmowanych w potrójny cykl: o wierze, o przykazaniach, o środkach łaski(sakramentach), uznając, że od katechezy różnią się tylko jednym: katecheza kształci niedojrzałe dzieci -kazanie kształci dorosłych. Literatura homiletyczna była bogata, obejmująca kazania, rozprawy z teoriikaznodziejstwa, podręczniki do homiletyki, często zwane podręcznikami wymowy kościelnej lub świętej.Wydawano liczne czasopisma. W Polsce za szczególnie pożyteczne uznawano kielecki Przegląd Homiletycznyi poznańską Nową Bibliotekę Kaznodziejską.

O teologii kaznodziejstwa mówiono już w XIX wieku, rozumiejąc ją jako naukę podań apostolskich.Ojców Kościoła i ich dalszych następców o przepowiadaniu Słowa Bożego. Dyskusja wokół niej zaczęłasię w latach trzydziestych XX wieku. Po drugiej wojnie światowej prowadzono żywą dyskusję, jak dzisiajgłosić kazania. Pod tym tytułem (Wie heute predigen?) opublikował studium homiletyczne V. Schurr(1949), zastanawiając się nad najlepszą formą i treścią kazań. Według niego, kaznodziejstwo musi sięliczyć z pięciu aspektami współczesnej myśli ludzkiej: witalizmem, socjologizmem, personalizmem, egzystencjalizmem,eschatologizmem.

Podobne prace

Do góry