Ocena brak

GEORGE GORDON BYRON

Autor /kacper007 Dodano /12.04.2012

Lord Byron (1788-1824)

„Nie sposób było zgadnąć kiedy mówił poważnie" pisał Medwin, przyjaciel Byrona. I rzeczywiście, życie Byrona wykraczało poza ramy nudnego życia angielskiej arystokracji. Jego największym pragnieniem było szokowanie swoich współczesnych. Miał na koncie szereg romansów damami z towarzystwa. Jedna z jego „zdobyczy", lady Caroline Lamb, opisała go jako „szalonego, złego, znajomość z którym może być niebezpieczna. Byrona łączył także kazirodczy związek z jego przyrodnią siostrą Augustą.

George Gordon Byron przyszedł na świat w 1788 roku, jako owoc nieudanego związku zbankrutowanego arystokraty i jego drugiej żony. Kiedy miał trzy lata zmarł mu ojciec, natomiast w wieku dziesięciu lat, po śmierci wujecznego dziadka, odziedziczył on posiadłości Byronów. Chociaż przyszły poeta darzył szczerą miłością swoją matkę, a ta odwzajemniała to uczucie, chłopiec był często narażony na napady jej histerycznej osobowości. To, jak również fakt, że był on chromy, wpłynęło na ukształtowanie jego nadwrażliwej osobowości.

W 1801 roku Byron rozpoczął naukę w Harrow i tam właśnie powstały jego pierwsze wiersze. W 1805 roku przeniósł się do Trinity College w Cambridge. Będąc tam opublikował tomik Fugitive Pieces, który został uznany przez jego przyjaciół za zbyt zmysłowy. Poeta niechętnie poprawił zawartość tomiku. W 1807 roku wydał Hours ofldleness, który został wyszydzony przez recenzenta jako zbyt pretensjonalny. Złe przyjęcie wyprowadziło poetę z równowagi i skłoniło do napisania satyry English Bards and Scotch Reviewers, poematu ośmieszającego wybitnych poetów angielskich, Southeya, Coleridge'a i Wordswor-ha. Utwór ten przyniósł mu sławę, chociaż później poeta przyznał, że jego osąd był pochopny.

Słynny romans Byrona z lady Caroline Lamb, który miał miejsce w 1812 roku, znalazł się na ustach całej śmietanki towarzyskiej Londynu. Jednak poeta uznał intensywność uczucia kochanki za zagrożenie dla swojej niezależności i zerwał związek, krótko po tym jak ona ostentacyjnie odeszła od swojego męża. W 1815 roku Byron ożenił się z Annabellą Milbanke (z rodziny Noelów), która jednak już po roku od niego odeszła. Wywołało to skandal, który zmusił go do opuszczenia Anglii. W trakcie podróży do Włoch Byron poznał poetę Percy Shelleya, z którym łączył go radykalizm poglądów politycznych. Zostali oni bliskimi przyjaciółmi.

We Włoszech poeta wiódł życie „z dnia na dzień". Związał się z Teresą Guiccioni, której towarzystwo uznał za możliwe do zaakceptowania. Kiedy mieszkali razem w Pizzie poeta ponownie spotkał się z Shelleyem, który należał do małej grupki angielskich emigrantów. Jednak do 1823 roku poeta zdążył znudzić się Italią i postanowił wyruszyć do Grecji. Miał zamiar wziąć tam udział w powstaniu przeciwko Turkom. Na miejscu przez kilka miesięcy dowodził oddziałami powstańców, jednak jego początkowy optymizm wkrótce ustąpił miejsca rozczarowaniu, wynikającemu z niemożliwości pogodzenia skłóconych frakcji greckich. Zmarł w 1824 roku w Missolungi, w wyniku ataku febry.

Burzliwe życie Byrona przeszło do legendy, a jego imię stało się synonimem buntowniczej i wybuchowej natury. Kiedyś napisał on: „Najważniejszym celem życia jest przeżywanie -poczucie tego, że istniejemy, nawet za cenę bólu".

Niewątpliwie jednym z najlepszych utworów Byrona jest Don Juan (1819-24), w którym dał on najpełniejszy wyraz swojemu radykalnemu światopoglądowi. W tej interpretacji tradycyjnej opowieści hiszpańskiej poeta wspina się na wyżyny inteligencji i humoru, żeby zdyskredytować wszelkie wartości, uczucia i ideały ogólnie szanowane przez społeczeństwo. Chociaż jego ironia skierowana jest głównie przeciwko klasom rządzącym, poeta nie oszczędził także siebie:

Ludzie są z sobą sprzeczni; w tejże porze

Jam z nimi sprzeczny. Więc wszystkiemu

przeczę,

Nawet samemu sobie... Mój ty Boże,

Sam z sobą sprzeczny? Nie. Pomyśl,

człowiecze:

O wszystkim wątpiąc, przeczyć się nie może.

Prawdy zdrój czysty, mętny, gdy w dół ściecze,

Pocięty kanałami kontradykcji,

Więc musi często żeglować po fikcji.

tłum. Juliusz Żuławski

 


1809

English Bards and Scotch Reviewers  

1812

Wędrówki Childe Harolda

1813

Giaur; Narzeczona z Abydos

1814

Korsarz; Lara; Jacqueline

1816

Oblężenie Koryntu

1817

Manfred

1818

Beppo

1819

Mazeppa

1824

Don Juan

Podobne prace

Do góry