Ocena brak

Geneza państwa węgierskiego

Autor /Cieszymysl Dodano /02.05.2012

 

  • Ostatni z ludów, który osiedlił się w ciągu I tys. nad Dunajem i Cisą był pochodzenia ugrofińskiego. Przez stulecia poprzedzające początek naszej ery Madziarowie przebywali w zachodniej Syberii. Następnie jednak przesunęli się na południe, w strefę stepową i weszli w kontakty z tureckim ludem Onogurów, od którego przejęli sporo słownictwa i swoją nazwę „Węgrów”.

  • Pod wpływem kontaktów z tureckimi plemionami stali się Węgrzy koczownikami i wraz z nimi powędrowali w pierwszych wiekach naszej ery na tereny między Morzem Kaspijskim a Donem, gdzie uzależnili ich Chazarowie.

  • Już w IX w. zostali stamtąd wyparci przez innych koczowników tureckich, Pieczyngów. Znaleźli nowe siedziby między Bohem a Prutem (zwane przez nich Międzyrzeczem). Tworzyli oni wówczas związek 7 plemion, na którego czele stał Arpad, syn Almosa, szczycący się, jak wielu koczowniczych chanów, pochodzeniem od Attyli.

  • Tutaj Madziarowie weszli w kontakty z Bizancjum, na którego polecenie zwalczali Bułgarów (wówczas Bułgaria utraciła posiadłości na północ od Dunaju). Później zawiązali przymierze z królem wschodniofrankijskim Arnulfem, napadając na Morawy.

  • Śmierć Świętopełka w 894 r. i walka między jego synami doprowadziły do odpadnięcia od Moraw licznych posiadłości. Władza w Czechach wróciła w ręce Przemyślidów, synów Borzywoja, odpadło zapewne państwo Wiślan.

  • Ostatni władca Moraw, Mojmir II, usiłował stawić czoło Arnulfowi, wznowić niezależną metropolię kościelną i bronić się przed Węgrami. Ci ostatni, naciskani przez Pieczyngów i Symeona bułgarskiego, przekroczyli Karpaty i osiedlili się na stałe w nizinie naddunajskiej od. 896 r.

  • Nieustannie szturmując Morawy, rozpoczęli jednocześnie niszczycielskie najazdy na zachód, które przez pół wieku miały być plagą Niemiec i Włoch, a docierały nawet do Francji.

  • Jednocześnie w 900 r. zdobyli należącą do Państwa Wielkomorawskiego Panonię, a w 906 r. ostatecznie zniszczyli to państwo, podporządkowując sobie znaczną część obszarów zamieszkałą przez Słowian.

  • Z czasem pomiędzy koczowniczymi najeźdźcami a słowiańskimi osadnikami doszło do symbiozy, podobnie jak w Bułgarii, tyle, że tutaj przeważał element najeźdźców, narzucających Słowianom swój język. Obydwie strony poczyniły wkład w proces stabilizacji państwowości węgierskiej.

  • Został on przyspieszony po klęsce Węgrów na Lechowym Polu w 955 r., kiedy potężne cesarstwo Ottonów zagrodziło im możliwość dalszej ekspansji i najazdów na zachód. Węgrowie zmuszeni do egzystencji na określonym, ograniczonym terytorium, które uszczupliło jeszcze państwo Przemyślidów, poczęli koncentrować się wokół władzy Arpadów.

  • Książę Geza przyjął w 974 r. chrzest, udostępniając kraj niemieckim misjonarzom.

  • Jego syn Wajk, ochrzczony jako Stefan, panujący od 997 r., wszelkimi możliwymi sposobami krzewił chrześcijaństwo, walcząc przy okazji z samodzielnością książąt plemiennych, których likwidował w okrutny sposób.

  • Dzięki bliskim stosunkom z papiestwem i dworem Ottona III, Stefan uzyskał w 1000 r. zgodę na budowę metropolii w Ostrzychomiu (wkrótce potem także w Kaloscy) i koronę królewską.

  • Węgry podzielone przez Stefana na jednostki terytorialne wzorowane na karolińskich hrabstwach, tzw. żupy, czyli komitaty, sięgnęły na:

  • Północy i wschodzie- o Karpaty

  • Zachodzie- o rzekę Litawę, umowną granicę z cesarstwem.

  • Niemcy próbowali jeszcze za Konrada II w 1030 r. narzucić Węgrom zwierzchność, ale bezskutecznie.

  • Król Stefan zmarły w 1038 r. został po śmierci kanonizowany. Podłożył on silne podstawy pod średniowieczne państwo węgierskie.

Podobne prace

Do góry