Ocena brak

Francuski modernizm społeczny

Autor /BolekII Dodano /30.04.2013

Francja miała najmniej korzystne warunki do tworzenia stowarzyszeń katolickich. Istniała jednak Associationcatholique de la Jeunesse Française, założona (1886) przez Roberta de Roquefeuil, a rozwiniętaprzez Alberta de Mun. Jej celem było współdziałanie ze starszymi katolikami nad przywróceniem ładuspołecznego, a dewizą: pobożność, nauka i działanie. Angażowała się coraz silniej w sprawy społeczne, aza prezesury H. Bazire’a (1899-1904) przeżywała swój wielki rozkwit, lecz jej przywódcy nie wypracowaliżadnej teorii o miejscu i roli świeckich katolików w działalności Kościoła.

Integryści, trzymając się zasady Stolicy Apostolskiej, że działalność społeczna katolików powinna byćzależna od hierarchii, zwalczali każde odchylenie od niej i stali się wrogami modernizmu społecznego,nazywane tak wszelkie idee zdążające do nowoczesnych ujęć struktur społecznych w imię chrześcijaństwa.We Włoszech widzieli go w działalności księdza Murriego, ale także w wydawaniu niezależnejprasy katolickiej, do której zaliczali mediolańską Unione. Broniący jej tamtejszy arcybiskup, kardynał Forrari, miał spięcie z Piusem X.

We Francji zaliczano do modernizmu społecznego działalność grupy katolików; zwanej Le Sillon. Początekdał jej (1893) Marc Sangnier (zm. 1950), gromadząc wokół siebie młodych inteligentów i robotnikówdo studiowania zagadnień społecznych. Jako ruch zdążał do uchrześcijanienia demokracji, pojednaniaKościoła z Republiką i pozyskania dla niego mas ludowych. Nie łączył się jednak z liberalnymikatolikami, bo stali z daleka od robotników, ani z chrześcijańskimi demokratami, bo ograniczali się doreform instytucjonalnych społeczeństwa, a nie dbali o każdego człowieka.

Ruch ten, popierany przez Leona XIII, a nawet początkowo przez Piusa X, wpadł w podejrzenie, gdyzaangażował się (1906) w politykę i opowiedział się (jako Le plus grand Sillon) za współpracą z protestantamii masonami. Hierarchia francuska, zaniepokojona jego działalnością, a zwłaszcza włączeniem doruchu młodych księży swoje negatywne stanowisko ujawniła już w 1907 roku. Oficjalnie wypowiedział(1909) ostrzeżenie arcybiskup z Reims. kardynał Luçon; zwłaszcza że ksiądz Babier oskarżył Sillon omodernizm, zaczęto więc obawiać się, że ruch zmierza do nowej Ewangelii. Papież w brewe do biskupówfrancuskich (1910) potępił ruch, podając na podstawie jego pism tezy, których, Kościół przyjąć niemoże, jak teza o społeczeństwie jako jedynym źródle władzy czy teza o ustroju republikańskodemokratycznymjako jedynym, w którym może być osiągnięta sprawiedliwość społeczna.

Grupa Sillon z M. Sangnierem uznała papieską decyzję i rozwiązała się jako organizacja. Sangnier z częściswoich zwolenników utworzył organizację La jeune république, w której byli katolicy, ale nie miałacharakteru wyznaniowego. Kościołowi potępienie Le Sillon zaszkodziło w kołach lewicowych, któremiały propagandowy dowód, że nie można jego zasad pogodzić z nowoczesnymi potrzebami społeczeństwa.Dodatkowy argument, zyskały te koła, gdy Stolica Apostolska poparła skrajnie prawicową organizacjępolityczną Action française, która została zorganizowana przez Charles’a Maurras, agnostyka, aledoceniającego społeczną i polityczną rolę Kościoła.

Nie było to jednak poparcie bezkrytyczne. Gdyujawniło się, że Action française podporządkowała celom politycznym zasady moralne i nie przebieraław środkach walki z przeciwnikami, zwłaszcza na łamach czasopisma Action française (od którego wzięłanazwę), biskup z Fréjus, Guilliber odniósł się do Rzymu. Po zbadaniu sprawy Święte Oficjum potępiło(1914) pisma Maurrasa i czasopismo. Pius X zatwierdził tę decyzja, lecz wstrzymał ogłoszenie dekretu.W czasie I wojny światowej nastąpiło pojednanie, lecz za Piusa XI konflikt powrócił.

Podobne prace

Do góry