Ocena brak

FLUKOWSKI STEFAN

Autor /kacperka Dodano /21.02.2012

FLUKOWSKI STEFAN, ur. 18 VIII 1902 w Warszawie, zm. 8 V 1972 w Świnoujściu, poeta, prozaik, dramatopisarz, tłumacz. Po studiach prawn. na UW związał się 1927 z grupą poet. skupioną wokół czas. -> „Kwadryga" (czł. redakcji 1927-31), nast. współpracował z czas.,,Droga", „Pion", „Tyg. Ilustrowany" (1937-39 czł. red.). Uczestnik wojny obronnej 1939, do 1945 przebywał w obozie jenieckim w Woldenbergu, gdzie kontynuował twórczość i uczestniczył w organizacji życia kulturalnego. W 1946—47 kierownik lit. Teatru im. J. Słowackiego w Krakowie, red. serii Nowy Teatr, w której ogłosił 1948 pierwodruki sztuk S.I. Witkiewicza W małym dworku i Szewcy. W 1950 osiadł w Warszawie. Wczesna liryka F. ze zbiorów Słońce w kieracie (1929) i Dębem rosnę (1936) wykazywała pewne zbieżności z doświadczeniami Awangardy Krak. i T. Peipera, rozwijała się jednak w kierunku odmiennym, określonym m. in. przez samodzielny stosunek poety do tradycji norwidowskiej. Gł. przedmiotem jego wierszy jest współcz. cywilizacja, budząca jednocześnie aprobatę i protest, ukazywana w charakterystycznych objawach (od zorganizowanej pracy fizycznej po sport) i sprzecznościach (zagrożenie przyrody, przeczucie zagłady wojennej, np. w wierszu Odwracam twarz). Niektóre z tych motywów znalazły kontynuację w powojennej poezji F. (zbiory Napomknięte cieniem 1961, Rzeka gwiazdy 1965, Po stycznej słońca 1971, poematy Xawery Dunikowski 1948, Oko Byka 1973), którą charakteryzują próby połączenia konwencji poematu opisowego i narracyjnego z refleksją hist. i kult. (obecną zwł. w częstych odwołaniach do dzieła i postaci Kopernika).

W nastrójowo-poetyckich opowiadaniach F. ze zbioru Pada deszcz (1931, wznów, rozsz. 1958) realist. konkret staje się punktem wyjścia filoz. paraboli konfrontującej idee i wyobrażenia z rzeczywistością. W powieści Urlop bosmanmata Jana Kłębucha (1939, wyd. 3 1973 z posłowiem P. Kuncewicza) na groteskowy obraz małej społeczności wiejsko-letniskowej, z aluzjami do ówczesnej sytuacji polit. (groźba faszyzmu), nakłada się symbolicznie ujęta problematyka filoz.: starcia myślenia racjonalnego z mitem i świadomością prymitywną, cywilizacji z tradycyjną kulturą wiejską. Konfrontacja odmiennych postaw ideowo-artystycznych jest gł. tematem opowieści biogr. o Słowackim Płomień róży (1959), w której wizerunek poety tworzą imaginacyjne wspomnienia, rozważania i poet. wizje Norwida. Jako pisarz scen. uprawiał F. poetycki dramat idei, skupiony na takich problemach, jak mechanizm narodzin rasizmu (Odys u Feaków 1939), biol. i duchowa natura miłości (tryptyk dram. z czasów renesansu Horyzont Afrodyty 1947), odpowiedzialność społeczno-moral-na uczonego i artysty (Oranżeria 1949, Chwała Puszkina 1952); napisał też komedię hist. Soczewica, Koło miele młyn, albo Miecz Łokietka (wyst. 1946). Tłumaczył pisarzy franc. (m. in. Ch.F. Ramuza) i rosyjskich.

Wybór wierszy. 1926-1962, W. 1963.

W.P. SZYMAŃSKI Literatura trzech punktów. O S.F., w: Ballady przed burzą, W. 1961; tenże Synkretyzm- niebezpieczeństwo awangar-dyzmu (poezja S.F.), w: Neosymbolizm, Kr. 1973; A. CHOJNACKI F.,

W. 1973 AA.

Podobne prace

Do góry