Ocena brak

Fizyczne miary leczniczych dawek energii

Autor /bananowiec Dodano /24.01.2014

Dawki energii terapeutycznych określa się dwoma probierzami:

1)    miarami fizycznymi,

2)    oddziaływaniem na tkanki, czyli miarą terapeutyczną.

Dawkę energii określają jej miary fizyczne, dla których zasadnicze są pojęcia: ilości, mocy i gęstości energii.

Energia dochodzi do organizmu w formie strumienia rozłożonego w czasie

i w przestrzeni. O rozłożeniu energii w czasie decyduje moc. Ta sama ilość energii może być podana w krótkim lub długim czasie. W pierwszym przypadku musi być zastosowana większa moc niż w drugim. Moc określa się stosunkiem ilości energii do czasu. Podawanie 1 dżula na sekundę to podawanie energii z mocą 1 wata.

Rozłożenie energii w przestrzeni określa się gęstością energii. Ta sama energia może być rozłożona na większej przestrzeni lub zagęszczona na mniejszej. Gęstość określa się ilością dżuli na 1 cm2 (gęstość energii) lub ilością watów na 1 cm2 (gęstość mocy). W niektórych przypadkach gęstość odpowiada natężeniu przekazywanej energii.

Wynika z tego, że obok ilości energii i jej mocy, o dawce decyduje też rozległość powierzchni przyjmującej energię i czas jej podawania.

Ponadto, określając dawkę, trzeba brać pod uwagę inne czynniki i pojęcia:

-    absorpcję (pochłanianie energii i pojemność tkanek dla różnych rodzajów energii);

-    transmisję (przenikanie energii i przewodność tkanek dla różnych rodzajów energii);

-    dyspersję (rozpraszanie energii);

-    warstwę połowiącą (warstwa tkanki, która pochłania połowę przechodzącej przez nią energii);

-    rodzaj tkanki docelowej i jej właściwości absorbcyjne;

-    głębokość umiejscowienia tkanki docelowej, grubość warstwy tkanki pośredniczącej i jej właściwości transmisyjne.

W starszych metodach zabiegowych dawki przedstawiano opisowo, a zatem mało dokładnie. W nowszych metodach stosuje się coraz dokładniejsze fizyczne i fizjologiczne parametry dawki.

 

Podobne prace

Do góry