Ocena brak

FIGARO

Autor /Modest Dodano /15.03.2012

Szelmowski bohater dwóch komedii Beaumarchais'go Cyrulik sewilski (zob. Cyrulik) i Wesele Figara. Lokaj, zręczny intrygant, wspomagający swego pana w łowach miłosnych, różniący się jednak zasadniczo od swych poprzedników komediowych: rzuca służbę u hrabiego Almawiwy, szukając bardziej dochodowych lub honorowych zajęć. Był pomocnikiem w aptece, poetą, dziennikarzem, ekonomistą, komediopisarzem, ale wszędzie jego lekkomyślność czy zły los kończyły jego karierę.

Zniechęcony, staje się wędrownym cyrulikiem, osiadłym wreszcie w Sewilli jako chirurg starego doktora Bartolo; dochodzi do wniosku, że aby coś osiągnąć, lepiej być filutem niż mędrcem; przen. zręczny fryzjer; sprytny sługa, człowiek niezwykle obrotny, spełniający równocześnie kilka funkcji, służb.

Wesele Figara, czyli Szalony dzień, fr. Le Mariage de Figaro, komedia (1778, Paryż 1784, wyst. pol. Wilno 1786) Beaumarchais'go. Hr. Almawiwa, znużony swoją żoną Rozyną, pragnie szukać pociechy gdzie indziej.

Figaro, dziś już burgrabia jego zamku, kocha Zuzannę, pokojówkę hrabiny. Hrabia, któremu Zuzanna się podoba, nie chce wydać jej za Figara bez skorzystania z feudalnego „prawa pierwszej nocy"; intrygi Figara i Zuzanny niweczą jego zamiary, okrywając go nieustannie śmiesznością. W końcu Figaro żeni się z nietkniętą Zuzanną.

W komedii dopatrzono się krytyki klas rządzących i zabraniano jej wystawienia przez 3 lata; autor byl nawet uwięziony przez 5 dni za swą śmiałość, a Ludwik XVI wyraził się o komedii: „To obrzydliwe i nie będzie nigdy grane!" Po nie kończących się' staraniach o odwołanie zakazu premiera stała się jednym z najbardziej pamiętnych dni w całej historii teatru fr. Sukces był fantastyczny i trwały.

Wszystko to sprawiło, że odtąd publiczność doszukiwała się aluzji politycznych w każdym niemal zdaniu, nie mówiąc już o takich, jak np. (Figaro do hrabiego): „Cóżeś uczynił dla zyskania przywilejów? Zadałeś sobie ten trud, aby się urodzić..." Wesele Figara, wł. Le nozze di Figaro, opera (Wiedeń 1786, wyst. pol. Warszawa 1885) W. A. Mozarta, libretto: Lorenzo da Ponte wg Beaumarchais'go; znakomita komedia charakterów, jedno z największych arcydzieł w dziedzinie komedii muzycznej.

Le Figaro" nazwa pisma paryskiego (od imienia bohatera Beaumarchais'go) - od 1826 tygodnik literacki, od 1854 satyryczny, od 1866 dziennik.

Podobne prace

Do góry