Ocena brak

FAULHABER MICHAEL kard.

Autor /Agatonik Dodano /25.09.2012

ur. 5 III 1869 w Klosterheidenfeld
( D o l n a F r a n k o n i a ) , zm. 12 VI 1952 w Monachium,
teolog, działacz kościelny.

Po studiach filoz.-teol. 1889-92 w seminarium duch. w
Wiirzburgu przyjął 1892 święcenia kapł.; specjalizował się
na wydziale teol. w Wiirzburgu, gdzie 1895 uzyska! doktorat
na podstawie pracy Die griechischen Apologeten der klassischen
Väterzeit (Wü 1896); w Rzymie napisał rozprawę
habilitacyjną Die Propheten-Catenen nach römischen Handschriften
(Fr 1899); 1899-1903 był docentem w Würzburgu,
a od 1903 prof, egzegezy ST w Strasburgu; zasłynął jako
mówca, zwł. na kongresach katolików; 1910 został bpem
Spiry. Podczas I wojny świat, j a k o gen. kapelan armii bawarskiej
działał w duszpasterstwie polowym, zachęcając do
gorliwego wypełniania obowiązków wojskowych; był krytykowany
za rojalistyczny konserwatyzm oraz rei. motywację
wojny; 1917 został abpem Monachium-Freisingu; niechętny
lewicy.

W dziedzinie duszpast. realizował program odnowy
pap. Piusa X; wprowadzał w życie —» Akcję Katolicką;
zostawszy kardynałem 1921 głosił hasła antywojenne; potępił
antyrządowy pucz hitlerowski (1923) narażając się
siłom nacjonalistycznym; współpracował z apost. nuncjuszem
E. Pacellim ( p a p . —* Pius X I I ) nad k o n k o r d a t em bawarskim
(29 I I I 1924) zabezpieczając w nim interesy Kościoła.

Po 1930 dostrzegał, podobnie jak in. bpi niem., nowe
problemy duszpast. w związku z akcesem wielu katolików do
ruchu nazistowskiego. Bezkompromisowy w dziedzinie
doktryny kat. piętnował neopogańską ideologię hitlerowską
(—» hitleryzm), nie występował jednak przeciwko taktyce
polit, hitleryzmu, w której widział skuteczny środek przeciw
—» komunizmowi i —> liberalizmowi, i wzmocnienie a u t o r y t e t u
władzy.

Po objęciu kanclerstwa przez A. Hitlera przychylnie
ocenia! polit, program nazizmu, oddzielając go od ideologii
ruchu, a nadużycia reżimu nar.-socjalist. przypisywał samowoli
władz niższych. W adwentowych kazaniach głoszonych
1933 w kościele św. Michała w Monachium F. bronił ST
j a k o źródła wiary, przeciwstawiając się atakom nazistów
kwestionujących w imię rasistowskiego antysemityzmu jego
wartość r e i . ; spotkanie F. z H i t l e r em (1936) nie przyniosło
poprawy sytuacji coraz bardziej prześladowanego Kościoła.
Współpracował przy redagowaniu enc. —» Mit brennender
Sorge (1937).

Po konkordacie 1933, podobnie jak cały
episkopat niem., w licznych kazaniach i memoriałach bronił
Kościoła przed nadużyciami władz hitlerowskich. Podczas
II wojny świat, ograniczył swą działalność do ściśle rei.,
a po jej zakończeniu poświęcił się pracy charytatywnej
i zabiegał o odbudowę zniszczonych kościołów; występował
też przeciw tezie o zbiorowej winie Niemców za zbrodnie
nazizmu.

Opublikował m.in. Zeitfragen und Zeitaufgaben.
Gesammelte Reden (Fr 1915), Die Vesperpsalmen der Sonnund
Feiertage den weiteren Kreisen erklärt (Str 1930), Rufende
Stimmen in der Wüste der Gegenwart. Gesammelte Reden, Predigten, Hirtenbriefe (Fr 1931), Adventspredigten in Sankt
Michael zu München 1933 (Mn 1933).

 

S. Irschl. Michael Kardinal von F., Mn 1952; H. Lang, Michael Kardinal F.
zum Gedächtnis. Erzbischof von München und Freising zum Gedanken, Mn 1952; M. Schmaus, NDB V 31; H. Lutz, Demokratie Im Zwielicht. Der Weg der deutschen Katholiken aus dem Kaiserreich in die Republik 1914-1925, Mn 1963; A. Martini, // cardinale F. e l'enciclica „Mit brennender Sorge", AHPont 2(1964) 303-320; L. Volk, Der bayerische Episkopat und der Nationalsozialismus 1930-1934, Mz 1965, 19662; tenże, Kardinal F. Stellung zur Weimarer Republik und zum NS-Staat, SdZ 177(1966) 173-195; V. Conzemius, DHGE XVI 692-711; tenże. Le concordat du 20 juillet 1933 entre le Saint-Siège et l'Allemagne. Esquisse d'un bilan de la recherche historique, AHPont 15(1977) 333-362; H. Berger, Kardinal F. Kampf gegen den Nationalsozialismus, Com 8(1979) 462-475; R. Morsey. Katholisches Sozial-Lexikon, In 1980, 713-714.

Podobne prace

Do góry