Ocena brak

ESPEN ZEGER BERNHARD Tan

Autor /Humbelin Dodano /20.09.2012

ur. 9 VII 1646 w Lowanium, zm. 2 X 1728 w Amersfoort (Holandia), kanonista.

Po studiach na uniw. w Lowanium przyjął 1673 święcenia kapł. i 1675 uzyskał doktorat z prawa kan. i cywilnego; nast. wykładał na katedrze kursu wakacyjnego (Leçons des six semaines) zagadnienia wybrane z zakresu obranej dyscypliny kośc. ; wkrótce powierzono mu katedrę prawa kan., gdzie stał się słynnym pedagogiem oraz radcą prawnym bpów i władców świeckich; sympatyzował z przedstawicielami -* jansenizmu i -> gallikanizmu, a jego uczniem był m.in. J.N. Hontheim, twórca -f febronianizmu; jego pisma z racji błędów doktrynalnych wpisywano 1704,1713 i 1732 na indeks ksiąg zakazanych; 1725 pozbawiono E. katedry i stopni akademickich oraz zawieszono w czynnościach duch. za obronę kapituły katedralnej i abpa C. Steenovena z Utrechtu, konsekrowanego bez zgody Stolicy Apost.; 1727 odmówił E. podpisania tryd. formuły wyznania wiary i przeniósł się do Holandii.

Najważniejsze dzieło E. lus ecclesiasticum universum (I-II, Lv 1700,1750"), pomimo błędów doktrynalnych, uchodzi za ważne osiągnięcie ze względu na metodę i bogactwo treści w zakresie instytucji prawnokośc.; ponadto E. opracował m.in. Tractatus historico-canonicus (Lv 1673), Brevis commentarius ad ,,Decretum Gratiani" (P 1729) i Commentarius in cañones iuris veteris et novi (Lv 1753); wydano je łącznie z in. dziełami pt. Opera omnia (I-V, Lv 1753-59; I-III, Mz 1777).

 

F. Laurent, Van Espery, Bru 1860; Zaccaria da San Mauro, ECat V 599; A. Depreester. DDC V 457-461; K. Weinzierl, LThK III 1107.

Podobne prace

Do góry