Ocena brak

Elektroneurografia

Autor /kulka Dodano /19.12.2013

Elektroneurografia - badanie przewodzenia we włóknach nerwowych czuciowych - jest siostrzaną metodą omawianego poprzednio badania, tak że niektórzy autorzy obydwie metody oznaczają tą samą nazwą. Według źródłosłowu greckiego nazwa ta powinna się ograniczać tylko do badania nerwów czuciowych, ponieważ tylko podczas tego badania rejestruje się potencjał z włókien nerwowych. W elek-troneurogramach, ENG, podobnie jak w poprzedniej metodzie, oblicza się latencję, szybkość przewodzenia oraz amplitudę potencjału wywołanego. Szybkość przewodzenia oznacza się dla wybranych odcinków nerwów. W kończynach dolnych drażni się najczęściej n. tibialis, umieszczając elektrodę stymulującą proksymalnie od kostki wewnętrznej, a elektrodę odbierającą w dole podkolanowym. ENG z n. peroneus rejestruje się w dole podkolanowym, poniżej głowy strzałki, stymulując nerw w okolicy stawu skokowego. Elektroda uziemiająca znajduje się w dystalnej części goleni. Podczas stymulacji nerwów stosuje się niskie, nadprogowe bodźce o czasie trwania 0,2 ms z częstotliwością nieprze-kraczającą 5 Hz.

W kończynie górnej stosuje się często elektroneu-rografię do kontroli funkcji włókien nerwowych, czuciowych w odcinkach dystalnych. Używa się wtedy elektrod obrączkowych, które zakłada się na paliczki bliższe palców II i III podczas stymulacji n. me-dianus oraz paliczki bliższe IV i V palca podczas drażnienia n. ulnaris. Elektrody odbiorcze typu płytkowego umieszcza się wtedy proksymalnie od stawu nadgarstka w okolicy przebiegu badanego nerwu. Dla otrzymania czytelnego elektroneurogramu, z powodu bardzo niskiej amplitudy otrzymywanych potencjałów, korzysta się z techniki superpozycji, która przy wielokrotnym powtórzeniu stymulacji pomaga wyodrębnić potencjały nerwu z szumów aparatu. Ocenia się wówczas także wielkość bodźca progowego subiektywnego i obiektywnego. Jako bodziec subiektywny przyjmuje się bodziec elektryczny, przy którym pacjent odczuwa drażnienie prądem pod elektrodą stymulującą. Siła bodźca elektrycznego odpowiadająca podniecie obiektywnej jest około 3 razy większa niż przy podniecie subiektywnej i wielkość jej oznacza się wtedy, gdy na ekranie pojawi się potencjał włókien czuciowych. Podczas badania elektroneurograficznego dalszego odcinka n. medianus technika pozostaje identyczna, lecz elektroda stymulująca jest umieszczona ponad nerwem, proksymalnie od stawu nadgarstka, a elektroda odbierająca w zgięciu łokciowym ponad m. medianus.

Elektroneurografia stanowi jak gdyby wstęp do metody rejestracji somatosensorycznych potencjałów wywołanych, w skrócie SSPW. Metoda ta dostarcza informacji jednocześnie o stanie nerwów obwodowych, o drogach czuciowych w rdzeniu kręgowym, w rdzeniu szyjnym, o pniu i korze mózgowej. Jest nieinwazyjną techniką badań przebiegu procesów bioelektrycznych w niedostępnych obszarach ośrodkowego układu nerwowego. Somatosen-sorycznym potencjałem wywołanym nazywamy najczęściej potencjał elektryczny mózgu, zarejestrowany z powierzchni czaszki ponad płatem ciemieniowym, jako skutek pobudzenia włókien nerwowych czuciowych na obwodzie. Rejestracja powinna być wykonana równocześnie na kilku poziomach, ponieważ tylko takie porównanie zapisów daje pełny obraz SSPW, np. stymulując n. medianus w okolicy stawu nadgarstka odbiera się bardzo często potencjały na czterech kanałach aparatu: ze splotu ramiennego w punkcie Erba, z rdzenia szyjnego na poziomie C2 oraz z kory mózgowej. Amplitudy potencjału otrzymanego na powierzchni czaszki są bardzo małe - od 2 do 10 |iV. Dopiero technika komputerowa przez wielokrotne uśrednianie powtarzanych efektów stymulacji pozwala na wyodrębnienie SSPW z tła szumów biologicznych. Liczba powtórzeń waha się od 2000 do 8000. Zapisy SSPW, podczas stymulacji nerwów zarówno kończyny górnej, jak i dolnej, dają skomplikowany obraz następujących po sobie potencjałów. W zapisach fizjolo-gicznych powtarzają się kolejne fale lub iglice. Jeżeli mają one wartość ujemną, oznacza się je literą N z odpowiednią liczbą. Jeżeli fale są dodatnie, oznaczone są literą P. Oceniając zapis, trzeba zwrócić uwagę przede wszystkim na czas latencji odpowiedzi N oraz P, a następnie na ich amplitudę. Zupełne zniesienie SSPW występuje u pacjentów z całkowitym przecięciem rdzenia kręgowego. Jeśli uszkodzenie jest częściowe, SSPW możliwe są do odczytania. Nowa metoda badania aferentacji, wprowadzona do neurofizjologii klinicznej, umożliwia analizę kształtu zapisu we wszystkich załamkach. Wszelkie zmiany ujawniają stan pobudzenia i przewodzenia w ukrytych strukturach ośrodkowego układu nerwowego.

 

Podobne prace

Do góry