Ocena brak

DZIEWICTWO MARYI

Autor /Dobrowiest Dodano /07.09.2012

Przywilej nadprzyrodzony udzielony > Maryi Pannie przez Boga ze względu na macierzyństwo Boże, dzięki któremu ukształtowała się w niej moralna postawa umiłowania Boga bez reszty i całkowitego oddania się jemu.

Kościół, opierając się na -» objawieniu Bożym, od początku głosił d.M.; Mt i Łk, nazywając Maryję dziewicą — parthenos (Mt 1,22-23; Łk 1,27), stwierdzają fakt jej dziewictwa (I) i dają równocześnie pierwszą teol. interpretację tego przywileju; ich zgodne twierdzenia zawarte w -> ewangelii dzieciństwa świadczą o istnieniu bardzo wczesnej tradycji o d.M., zakorzenionej w pierwotnym chrześcijaństwie (I B); Maryja jest dziewicą, ponieważ poczęła „za sprawą Ducha Świętego" (Mt 1,18; por. Łk 1,35); ponadto Mt w dziewiczym poczęciu i narodzeniu -» Jezusa Chrystusa dostrzegł wypełnienie się zapowiedzi proroka (Iz 7,14) o matce Emanuela (-> Alma).

W tradycji chrzęść, powszechnie przyjmowano, że Maryja była dziewicą przed zrodzeniem oraz w czasie narodzenia Chrystusa i pozostała nią także po jego narodzeniu (semper virgo); także wiele nowotest. pism apokryficznych broniło d. Maryi; Ignacy Antioch. w Liście do Smyrneńczyków pouczał, że Chrystus narodził się z dziewicy IPG 5,708), zaś Justyn, nawiązując do Iz 7,14, wskazywał na wszechmoc Boga, który sprawił, że Maryja poczęła jako dziewica (PG 6,380); Ireneusz, Tertulian, Klemens Aleks, i Orygenes, a także ojcowie Kościoła zach. uważali dziewicze poczęcie Chrystusa za prawdę wiary.

Najstarsze symbole wiary, np. -» Apostolski sklad wiary (BF IX 4), symbol Epifa-niusza (BF IX 8), Konstantynopolskl symbol wiary (BF IX 10) i symbol toledański (BF IX 25), zawierają prawdę o poczęciu i zrodzeniu Syna Bożego przez dziewicę Maryję;

ponadto o d.M. uczyli m.in. pap. Syrycjusz w liście do bpa Anyzjusza w Te-salonice, odrzucający pogląd, jakoby Maryja po urodzeniu Chrystusa miała jeszcze inne dzieci (-> bracia Jezusa), pap. Leon I Wielki w liście dogm. do patriarchy Flawiana (BF VI 7), synod later, z 649 (BF VI 81), pap. Paweł IV w konstytucji Cum quorundam (BF VI 85), a także Sobór Wat. II (KK 57); wypowiedzi te wskazują, że d.M. jest prawdą wiary (dogmat z powsz. nauczania).

Teologowie współcz., dążąc do pogłębiania nauki o d.M., rezygnują z biol. ujmowania zagadnienia na korzyść duchowego i nadprzyr. ; nawiązując do myśli Tertuliana, Laktancjusza i Pro-klusa, głoszą, że dziewicze poczęcie i_ zrodzenie Chrystusa są tajemnicą wiary związaną z -*• Trójcą Świętą, Chrystusem i jego zbawczym dziełem; w łonie Maryi ujawniło się wobec ludzkości niewidzialne i odwieczne pochodzenie osób Bożych (Bóg Ojciec posłał swego Syna przez dziewicze poczęcie w łonie Maryi dokonane mocą Ducha Świętego) ;

jedyne synostwo Boże Chrystusa, istniejące odwiecznie z Boga Ojca, ujawniło się światu w momencie wcielenia; wg planu Bożego chodziło jednak nie tylko o to, by Syn Boży przyjął ludzką naturę, ale by jako człowiek w dalszym ciągu pozostawał jedynie Synem Bożym; realność człowieczeństwa Chrystusa zapewniła matka, a dziewicze poczęcie dokonane mocą Ducha Świętego jest znakiem jedynego synostwa Bożego Chrystusa;

jest ono również znakiem odwiecznej preegzystencji Syna Bożego. Zalążek takiej interpretacji dał już w starożytności Teodot, bp Ancyry, w homilii na Boże Narodzenie, przyrównując podwójne zrodzenie Chrystusa do ludzkiej myśli, która w niewidzialny sposób najpierw tworzy się w umyśle człowieka, a nast. uzewnętrznia przez pismo, w dalszym ciągu pozostając tą samą myślą ;

podobnie i Chrystus jako wcielone Słowo Boże, w niewidzialny sposób zrodzony z Boga Ojca, ujawnił swoje synostwo przez dziewicze poczęcie z Maryi, nie przestając być tym samym Synem Ojca (PG 77, 1377). Dziewicze macierzyństwo Maryi jest także znakiem objawionej w Chrystusie miłości Boga; ujawnia ono ponadto transcendencję Syna Bożego, który stając się człowiekiem, nie przestał być Bogiem; Maryja jako znak tej niezmienności zostając matką, nie zmieniła swego stanu dziewictwa.

D.M. ma ścisły związek z tajemnicą ludzkiego zbawienia — ujawnia całkowitą jego darmowość i stanowi w pewnym sensie typ postawy otwartej na jego przyjęcie; ponadto jest ono prototypem Kościoła, który podobnie jak Maryja swój rozwój zawdzięcza nie ludzkiej potędze, lecz czystej wierze, zaufaniu i całkowitemu oddaniu się Bogu; w życiu Maryi ujawniła się ścisła łączność dziewictwa jako postawy i jako przywileju.

 

J. Bover, La maternidad divina en la mente de los padres, EstMar 8(1949) 184-256 ; I. Różycki, De beatae Murine virginitate in partu, CT 25 ( 1954) 439-467 ; B. Brodmann, Mariens Jungfräulichkeit nach Lk. 1,34 in der Auseinandersetzung von heute. Ant 30(1955) 27-44; H.M. Diepen, La virginité dc Marie ..signe du Verbe naissant", RThom 68(1960) 425-428; J. Galot, La virginité de Marie et la naissance de Jésus, NRTh 92(1960) 449-469; R. Laurentin, Le mystère de la naissance virginale, EphMar 10(1960) 345-376; O. Bertetto, La natura della verginità di Maria nel parto. Sai 23(1961) 7-42; J.A. de Aldama, Zur theologischen Würdigung der Lehre von der „Virginitas in partu" im Laterankonzil 649, w: Heilige Schrift und Maria, Es 1962, 261-270; T. Boslooper, The Virgin Birth, Lo 1962; J.N. Nicolas, La virginité de Marie. Fri 1962; K. Rahner, Virginitas in partu, Schriften IV 173-205; W. Granat, Boskie macierzyństwo, w: Gratia plena, Pz 1965, 163-188; J. Galot, La conception virginale du Christ, Gr 49(1968) 637-666; GM. Roschini, La perpetua verginità di Maria santissima, R 1968; C. Balic, La verginità di Maria e la problematica teologica, w: La collegialità episcopale per il futuro della Chiesa, Fi 1969, 301-316; H. Koster, Die Jungfrauengeburt als theologisches Problem seit David Friedrich Strauss, w: Jungfrauengeburt gestern und heute, Es 1969, 35-88; G.M. Roschini, La verginità di Maria oggi, R 1970; J.A. de Aldama, El problema teològico de la virginidad en cl parto, w: Studia tnediacvaliu et mariologica, R 1971, 497-514; J.M. Alonso, La concepción virginal entre católicos, EphMar 21(1971) 257-302; tenże. La concepción virginal de Jesús en autores protestantes, EphMar 21 (1971) 63-109; L. Ciappi, La verginità perpetua di Mario nel magistero degli ultimi papi, EphMar 21(1971) 383-398; G. Graystonc, Virgin of All Virgins, EphMar 21(1971) 5-20; R. Laurentin, Sens et historicité de la conception virginale, w; Studia mediaevalìa et mariologica, R 1971, 515-542; H.M. Manteau-Bonamy, La Vierge Marie et le Saint-Esprit, P 1971 : P. Meinhold, Christologie undJung-frauengeburt bei Ignatius von Antiochien, v: Studia mediaevalìa et mariologica, R 1971, 465-476; J.H. Nicolas, Vierge jusque dans l'enfantement, EphMar 21(1971) 377-382; M. Schmaus, Die kirchliche Lehre von der Jungfräulichen Empfängnis Jesu, w : Studia mediaevalìa et mariologica, R 1971, 477-495; P. Schoonenberg, J.M. Alonso, La concepción virginal de Jesús. Historia o leyenda, EphMar 21(1971) 161-216; Granat CB I 487-493, 506-508; W. Beinert, Heute von Maria reden?. Fr 1974,87-106; Maria vergine e madre, R 1977; J. Steinmetz, Maria als Jungfrau und Mutter, w: Maria im Gespräch, L 1977, 154-159; S. de Fiores, Maria nella teologia contemporanea, R 1978, 161-169; F. de Paula-Sola, La virginidad perpetua de Alaria y sus modernas interpretaciones, EstMar 42 (1978) 93-111 ; I. de la Potterie, La mère de Jésus et la conception virginale du Fils de Dieu, Mar 40(1978) 41-90; B. Prete, // significalo di Luca 1.34 nella struttura dell'annunciazione. Mar 40(1978) 248-276; L. Schefìczyk, Jungfraucn-geburt. Biblischer Grund und bleibender Sinn, Com 7(1978) 13-25; G. Soll, Mariologie, HDG III 4, Fr 1978 (passim); F. Spadafora, // vaticinio della vergine e dell'Emmanuele (Is. 7,14-21), Mar 41(1979) 67-75.

Podobne prace

Do góry