Ocena brak

Działalność misyjna (1958 - 1978)

Autor /Titussss Dodano /02.05.2013

Na soborze byli biskupi z krajów uznawanych nadal za misyjne: afrykańskich i azjatyckich. Wnieśliwkład nie tylko w przygotowanie dokumentu o misjach (Ad gentes), przyjętego na końcu soboru, aletakże w inne dokumenty, poczynając od Konstytucji o liturgii, co do której nie chcieli narzucanego uniformizmu.Trzeba więc naukę soborową o misjach wyczytać ze wszystkich dokumentów. Ukazała onatrzy kierunki misyjnej działalności: przejście od misji zagranicznych do Kościołów lokalnych, do pluralizmukulturowego i do ewangelizacji ludów; uznanie misji za obowiązek całego Kościoła i współodpowiedzialność za nie każdego Kościoła lokalnego; nadanie młodym Kościołom lokalnym równouprawnieniaz dawnymi, zwłaszcza europejskimi Kościołami lokalnymi.

Paweł VI przykładał do misyjnej działalności Kościoła tak dużą wagę, że osobiście w auli soborowej (razjeden obecny na dyskusji) referował schemat dekretu i zapoczątkował dyskusję. Dekret o działalnościmisyjnej Kościoła Ad gentes określił, że Kościół pielgrzymujący jest misyjny ze swej natury. Kościół też,świadomy, że dwa miliardy ludzi których liczba rośnie z dnia na dzień, nie słyszało wcale albo prawiewcale o Ewangelii, powinien wrosnąć w te wszystkie społeczności, by móc ofiarować wszystkim tajemnicęzbawienia i życie przyniesione przez Boga. Nie chce zaś wtrącać się w rządy ziemskiego państwa inie żąda dla siebie żadnej innej prerogatywy prócz tej, aby z pomocą Bożą mógł służyć ludziom miłością iwiernym posługiwaniem.

Dekret soborowy proponował niewielkie zmiany w strukturze działalności misyjnej. Omawiając instytucjękatechumenatu, ukazał potrzebę odnowy liturgii Wielkiego Postu i Wielkanocy, by dobrze przygotowaładuchowo katechumenów do chrztu. W tworzeniu Kościoła partykularnego na misjach podkreśliłszczególne znaczenie urzędu kapłana, diakona i katechety oraz Akcji Katolickiej. Dla katechetów zaleciłprowadzenie zebrań i kursów, by pogłębili się duchowo i zawodowo. Zaznaczył, że rozmaite formy życiaw młodych Kościołach należy rozwijać i propagować, lecz biskupi mają zważyć, aby zgromadzeń, mającychten sam cel apostolski, nie mnożyć ze szkodą dla życia zakonnego i pracy apostolskiej.

Biskupom zlecono wiele spraw misyjnych, a rozluźniono więź między określonymi terenami 'misyjnymi i zakonamisprawującymi nad nimi jak gdyby mandat terytorialny. Nowością w Dekrecie soboru był postulat, bymłode Kościoły jak najprędzej włączyły się w powszechne dzieło misyjne i od siebie wysyłały misjonarzydo głoszenia Ewangelii na całym świecie, choćby same cierpiały na niedostatek kapłanów. Obowiązekwysyłania misjonarzy (kapłanów, osoby zakonne i świeckie) nałożono na cały Kościół, szczególnie nabiskupów diecezjalnych i na przełożonych zakonnych.

Kongregacja Rozkrzewiania Wiary, której reformę sobór postulował, została uznana za jedyną tylkokompetentną dykasterię rzymską dla wszystkich misji i dla całej misyjnej działalności. Paweł VI dokonał(1967) reformy, dając jej nazwę Kongregacji Ewangelizacji Narodów albo Rozkrzewiania Wiary. Nowestatuty otrzymały Papieskie Dzieła Rozkrzewiania Wiary.

Na misjach w okresie soboru pracowało bardzo wielu zakonników i zakonnic z Europy i Ameryki Północnej.Z samej Irlandii (1960) działało ponad 7 tysięcy misjonarzy. Od Piusa XII wzrosła liczba kapłanówdiecezjalnych (kapłani fidei donum), wysyłanych na misyjną działalność do Ameryki Łacińskiej i Afryki. Z Francji w ciągu jednego roku (1963) ich liczba wzrosła z 151 do 203, z których 155 było wAfryce, 41 w Ameryce Łacińskiej i 7 w Azji. Kapłani fidei donum nie anieli statusu misjonarzy, lecz naokreślony czas (według umowy) stawali się kapłanami diecezji odczuwających największy brak kapłanów.

Podobne prace

Do góry