Ocena brak

Duszpasterstwo polskie (1914 - 1978)

Autor /LolekBB Dodano /01.05.2013

W Kościele powszechnym wzbudziło szczególne zainteresowanie po wyborze Jana Pawła II, bo wiedziano,że ukształtowały go specyficzne warunki polskiego duszpasterstwa lat powojennych, które jednakw znacznym stopniu było kontynuacją duszpasterstwa okresu międzywojennego.

Po 1918 roku rozwijało się pomyślnie, mając na ogół sprzyjające warunki, do których należał pozytywnystosunek państwa do Kościoła i stały wzrost liczby duchowieństwa. Przeszkodą na początku były zróżnicowanewskutek rozbiorów tradycje pracy duszpasterskiej w poszczególnych dzielnicach. Jej ujednoliceniui pogłębieniu służyły ogólnokrajowe kursy duszpasterskie. Pierwszy, urządzony w Poznaniu(1927), obradował nad organizacją parafii w Polsce. Wszystkie kursy miały aktualną tematykę, a wydawaneich Pamiętniki stanowiły swoisty podręcznik pastoralny.

Duszpasterstwo sakramentalne uprawiano tradycyjnie. Wprowadzono jednak w parafiach, w którychbył jeden kapłan, binowanie mszy świętej. Zwiększyła się liczba nabożeństw tak przez upowszechnieniemajowych i różańcowych, jak i z racji istnienia organizacji kościelnych, dla których urządzano osobnenabożeństwa i zbiorowe przyjmowanie komunii świętej.

Duszpasterstwo zbiorowe (organizacyjne) zostało niewątpliwie najbardziej rozbudowane. Organizacjekościelne były w każdej parafii, mniej lub więcej liczne. Duchowieństwo, zwłaszcza mniejszych parafii,często narzekało na przeorganizowanie życia kościelnego. Rzekomo w jednej parafii dziewięciotysięcznejistniało aż 108 różnych organizacji. Dla kapłanów faktycznym obciążeniem było, że długo nie zdołanoprzygotować świeckiego aktywu katolickiego, sami więc musieli inicjować działalność, odbywać zebraniazarządów, choć istnieli świeccy prezesi i sekretarze.

Duszpasterstwo masowe zajmowało się organizowaniem wielkich, czasem bardzo spektakularnych nabożeństw,zjazdów, pielgrzymek. Po drugiej wojnie światowej, zwłaszcza gdy ograniczano działalnośćkatolickich stowarzyszeń, a następnie je rozwiązano, duszpasterstwo to należało do świadomego programudziałania prymasa A. Hlonda, który doceniał je już w okresie międzywojennym, a szczególnie byłozalecane przez prymasa Stefana Wyszyńskiego. Motyw był czytelny: dać polskim katolikom poczuciesiły i zamanifestować katolickość Polski wobec reżimu, opinii światowej i zagrożeń komunistycznych. Wtym duszpasterstwie dawną formą, ale stale najtrwalszą, było duszpasterstwo stanowe. Gdy po drugiejwojnie światowej nie było można wznowić Akcji Katolickiej i rozwiązaniu uległy katolickie organizacje,uprawiano je nadal, urządzając nabożeństwa i głosząc nauki stanowe.

Duszpasterstwo zawodowe w okresie międzywojennym nie było rozbudowane strukturalnie, bo jegofunkcje pełniły niektóre organizacje kościelne, jak bractwo św. Izydora dla rolników, katolickie towarzystwarobotników, sodalicja kupców, stowarzyszenie katolickiej młodzieży akademickiej Odrodzenie.

Duszpasterstwo elitarne węziej pojęte dotyczyło elity katolickiej, szerzej pojęte - inteligencji. IstniałZwiązek Polskiej Inteligencji Katolickiej, ale nie objął wszystkich diecezji. Ruch katolicki, skupiającyinteligencję, wzmacniano przez pielgrzymki i ślubowania jasnogórskie. Ślubowania złożyły kobiety polskie(1926), młodzież akademicka (1936), katolickie nauczycielstwo polskie (1937), Katolicki ZwiązekMężów (1937), Katolicki Związek Młodzieży Męskiej (1938).

Podobne prace

Do góry