Ocena brak

Duchowieństwa rzymskokatolickiego ubiór

Autor /Herminia Dodano /26.10.2012

Od
średniowiecza obowiązywał księży zakaz noszenia
ubiorów krótkich, barwnych i przypasywania broni.

Ubiór codzienny nie był normowany żadnymi przepisami;
okrycie wierzchnie stanowiła zazwyczaj
sięgająca kostek ciemna, fałdzista peleryna z kapturem,
która rozłożona tworzyła pełne koło; w okryciu
podstawowym, naśladującym krój świecki, przestrzegano
zawsze ciemnych barw najczęściej noszono
długie czarne sukienne kaftany, później czamary; w
XVII w. powstała sutanna - długa suknia o wąskich
rękawach, zapięta z przodu na rząd drobnych guziczków,
ze stojącym kołnierzykiem, spod którego widoczny
jest brzeg białego kołnierzyka spodniego,
zw. koloratką. Ubiór uroczysty wyższych duchownych
od średniowiecza stanowiła —> almucja, zakładana
na rokietę (rodzaj płóciennej —> komży, o wąskich
rękawach), od kon. XVI w. kapa rzymska,
mantolet oraz mozzetta; nakrycia głowy wyższych
duchownych: kapelusz, -» biret, —> piuska, —> infuła;
inne oznaki godności należące do stroju pontyfikalnego:
—> pastorał oraz rękawiczki w kolorze szat liturg.

Podczas celebrowania mszy ksiądz zakłada na siebie kolejno następujące szaty liturgiczne:—*
humerał, —> albę, pasek (cingulum), —> stułę, —> manipularz
oraz —> ornat; biskup wdziewa nadto pod
ornat —> dalmatykę; arcybiskupowi oraz niektórym
duchownym wyższych stopni przysługuje —> paliusz;
w szczególnie ważne uroczystości niektórzy biskupi
mają przywilej nakładania —¥ racjonału; strojem księdza
podczas uroczystych nabożeństw jest kapa rzymska.

Barwy ubiorów duchowieństwa wyższych stopni
zależą od piastowanej godności: dla papieża biały,
kardynałów - purpurowy, arcybiskupów i biskupów
do kon. XVIII w. - zielony, później - fioletowy, prałatów
- czarny (sutanna przepasana amarantowym pasem),
niższych duchownych - czarny.

Podobne prace

Do góry