Ocena brak

DOBREGO PASTERZA MATKA BOŻA

Autor /Bertram Dodano /09.08.2012

Tytuł nadawany Matce Bożej dla podkreślenia związków pomiędzy jej rolą w Kościele i pasterskimi funkcjami Jezusa Chrystusa -> Dobrego Pasterza.

1. Kult - W 1. poł. XVIII w. Izydor z Sewilli (R. de -> Es-quibel OFMCap) pod wpływem swoich objawień zapoczątkował kult MB Pasterki; opracował jego podstawy teol. (La mejoría) Pastora Assumpta, Se 1732), nawiązując do Rdz 2,18 i Iz 44,28, a ponadto do starotest. figur NMP w postaciach pasterek (Wj 2,16-17) i oblubienicy z Pnp (1,7-8; 2,16; 6,2-3), przede wszystkim zaś do udziału Maryi w historii zbawienia (Nowa Ewa, Matka Karmicielka Chrystusa Pasterza i Chrystusa Mist.); wydawał też teksty medytacji, modlitw i pieśni ku jej czci (La Pastora coronada, Se 1705; La fuente de las Pastoras, Se 1722); ponieważ Stolica Apost. zakwestionowała tytuł MB Pasterki, zmieniono go na M.B.D.P.

We Włoszech kult M.B.D.P. propagowała -* Maria Franciszka od Pięciu Ran Pana Jezusa i Serafino Montagna OFMCap, który 1780 ułożył teksty modlitw oraz pieśni ku jej czci. W Anglii, Irlandii, Europie Zach. i Środk. oraz w krajach mis., zwł. w Wenezueli, Kolumbii, Kanadzie, Ekwadorze, Peru, Chile, Gwatemali, a także na Florydzie, Antylach i na terytorium Mezopotamii upowszechniali kult kapucyni hiszp.;

1932 M.B.D.P. ogłoszono patronką misji prowadzonych przez kapucynów. Wznoszono kościoły i kaplice pod tym wezw. (zwł. na terenach mis.) i z jej wizerunkiem; do bardziej czczonych należy obraz w konwencie Los Angeles w Barcelonie, w kościele Kapucynów w Sewilli, Manrezie i León (Hiszpania), w sanktuarium w Caracas i w Santa Rosa (Wenezuela) oraz w kościele w Thaining k. Landsbergu (RFN); przedstawiana jest w stroju pasterki, z laską pasterską w dłoni, w pozycji siedzącej albo stojącej, otoczona owieczkami lub z owieczką na ramieniu.

W Sewilli otwarto 1937 muzeum M.B.D.P. Kult propagował Dydak Józef z Kadyksu, a nast. Juan Bautista de Árdales OFMCap; od 1933 w León wychodził mies. „La Divina Pastora de las almas", a w Säo Paulo (Brazylia) od 1949 „Pastora das missoes"; kapucynki M.B.D.P. w Barcelonie wydawały „Bulletin de la Divina Pastora".

Święto obchodzono w niektórych kościołach kapucynów już w pocz. XVIII w., a na życzenie króla Filipa V we wszystkich prow, kapucyńskich z uroczystą oktawą przeważnie w I niedzielę maja, w klasztorze zaś św. Antoniego w Asyżu od 1764 w oktawie Narodzenia MB, a później w II niedzielę listopada;

1788 Dydak ułożył oficjum brewiarzowe i formularz mszalny; pap. Pius VI zatwierdził święto 1795 dla hiszp. prowincji kapucynów, 1801 pap. Pius VII dla wł. prowincji, 1870 pap. Pius IX dla całej Ameryki Centr., a 1885 dla całego zakonu na II niedzielę po Wielkanocy (przesunięte na sobotę przed tą niedzielą z uwagi na tzw. niedzielę Dobrego Pasterza); w kalendarzu asumpcjonistek i MR było 3 IX, po reformie liturg. 1969 przesunięte na 4 IX.

2. Bractwa — De Esquibel OFMCap założył sodalicję przy kościele seminaryjnym w Walencji, zatwierdzoną 11 1 1759 przez Stolicę Apost.;

najbardziej żywotne jest m.in. bractwo w Madrycie; bractwo przy kościele Kapucynów w Antwerpii pap. Leon XIII wyniósł 1898 do godności arcybractwa, z prawem agregacji bractw w Belgii. Dla nich układali modlitewniki m.in. Lambertus Liarte y Parado a Caesaroaugusta (Novenario de la Divina Pastora, Saragossa 1755), Joaquin de Berga (Ejercicio cotidiano de meditattones a Maria vigilante Pastora de las almas, Ba 1764), Valentinus a San Joanne (Novena de la Divina Pastora, Ba 1852) i Eugenius a Potriese (Triduo in onore della santissima Vergine Maria Madre del Divino Pastore delle anime nostre, R 1866'7).

3. Zgromadzenia — powstawały w 2. poł. XIX w. —

° kapucynki M.B.D.P. (Hermanas Terciarias Capuchinas de la Madre del Divino Pastor), zał. 1850 w Barcelonie przez José Tous y Soler z Igualada OFMCap i Marię de los Remedios Palos y Casanovas, zatwierdzone przez Stolicę Apost., agregowane do kapucynów 1905, z konstytucją z 1909; prowadzą szpitale, szkoły i katechezę; 1973 miały 220 sióstr w 25 domach;

° franciszkanki misjonarki Boskiej Pasterki (Terciarias Franciscanas Misionaras de la Divina Pastora), zał. 1868 w Madrycie przez Marię Anę Mogas Fontouberta (1827-86) w celu wychowania młodzieży żeńskiej, zatwierdzone 1894 przez Stolicę Apost., 1906 agregowane do kapucynów; rozwinęły się w Hiszpanii, a później w Argentynie (1932), Peru (1950), Mozambiku (1953) i Wenezueli (1955); 1974 podzieliły się na 6 prowincji, a 1975 miały 1018 sióstr w 90 domach;

° córki Boskiej Pasterki (Hijas de la Divina Pastora), zał. 1885 w Sanlńcar de Barrameda (archidiec. Sewilla) przez Faustina Minguesa SchP w celu bezpłatnego kształcenia dzieci ubogich, zatwierdzone 1920 przez Stolicę Apost.; 1973 miały 170 sióstr w 18 domach;

° służebnice M.B.D.P., wyłonione 1895 na polecenie H. Koźmińskiego z zał. przez niego bez-habitowego zgrom, córek Maryi Niepokalanej (-> niepokalane poczęcie IV) dla rehabilitacji dziewcząt moralnie zaniedbanych, 1927 agregowane do kapucynów; dom gen. w Piasecznie;

1973 miały 85 sióstr w 7 domach; 5° tercjarki kapucynki Boskiej Pasterki (Hermanas Terciarias Capuchinas de la Divina Pastora), zał. 1932 w Miramar (Argentyna) z pobożnego związku MB Pasterki.

 

BulCap VIII 291 ; Festum BMV Divini Pastoris Matris, ACap 2(1886) — 9 (1893), 48(1932) passim; M. Campos, La Divina Pastora y el voto de la Asunción, Se 1908; Andres de Palma de Maiorca, La Divina Pastora en las artes, en la bibliografia y en el apostolado. Estudios franciscanos 19 (1925) 40^50, 127-132, 215-220, 291-296, 20 (1926) 120-127, 432-437; E. Campana, Maria net culto cattolico, Tn 1944,* 1 340-344; HGOFM IMII (passim); Juan Bautista de Ardales, La Divina Pastora y el beato Diego José de Cadiz. Estudio histórico. Se 1949; G. Andreozzi, De cultu in nostro ordine exhlblto BMV titulo Divinae Pastorae, Analecta Tertii Ordinis Regularis sancti Francisci 18 (1950) 458-467; Emilio Maria de Dollana, En torno a Divina Pastora, Estudios franciscanos 51 (1950) 381-388; G. Mandelli, ECat V 1265; Juan Bautista de Árdales, Vindicación de la primitiva imagen de la Divina Pastora, venerada en la ciudad de Sevilla, Se 1951; Jean de Dieu, La Vierge et l'ordre des frères mineurs conventuels, franciscains, capucins, MarMan II 824; Anselmo de Legarda, Con la Divina Pastora, Ma 1957; M. Lorenzo di Fonzo, EMar 651; P. Barnola, La Sainte Vierge et le Venezuela, MarMan V 478; Antonio de Alcacer, La Divina Pastora en la historia y en el arte hispanocolombianos. Puente Común 1964; S. Zdanowicz, Święta maryjne partykularne umieszczone w nowym „Mszale rzymskim" z roku 1961, SW 2 (1965) 351, 366-367; J. Vazquez, LM I 1386--1387; A. Legner, LCIk II 293-298; Bonaventura de Vega, Los capuchinos en Guatemala, Guatemala de la Asunción 1972 (passim); Mariano d'Alatri, DIP I 577, II 200; G. Rocca, DIP II 194; I. Paz Gonzalez, Contribución al estudio de la vida religiosa en España en el último cuarto del siglo XIX, Las franciscanas misionaras de la Madre del Divino Pastor, Se 1975; M. Mazurek, M. Wójcik, Ho-norackle zgromadzenia bezhabitowe w latach ¡874-1914 w Królestwie Polskim i Cesarstwie Rosyjskim, MAChP II I, 240-241, 294-315, 336; G. Rocca, DIP IV 347-348.

Podobne prace

Do góry