Ocena brak

DIDACHE, Didache tu Kyriu dia ton dodeka apostolon tois ethnesin

Autor /Albaniusz Dodano /08.08.2012

Zbiór nakazów mor., modlitw, przepisów liturg. i zarządzeń organizacyjnych pierwszych wspólnot chrześcijańskich.
Powstało pod koniec I lub na pocz. II w. prawdopodobnie w Syrii (wg J.A. Robinsona, J. Muilenburga, R.H. Connol-ly'ego 120-160), a wg J.P. Audeta między 50-70, stała się prototypem Konstytucji apostolskich, Kanonów apostolskich oraz Didaskaliów apostolskich.

Liczy 16 rozdziałów i dzieli się na 3 cz.; I — zawiera pouczenia mor. dla katechumenów, obrazowo przedstawione w formie drogi życia i drogi śmierci (1-5; schemat 2 dróg występuje też w Liście Barnaby); II — modlitwy i przepisy liturg. dotyczące obrzędu chrztu, postów, kultu eucharystii oraz tekst do dziś odmawianej modlitwy dziękczynnej (6-10); III — przepisy organizacyjne dotyczące wędrownych apostołów i proroków, święcenia dnia Pańskiego (-» niedziela), wyboru bpów i diakonów; zakończenie (16) zawiera wezwanie do czujności w oczekiwaniu na paruzję Chrystusa.

Klemens Aleks, uważał D. za księgę natchnioną; in. pisarze zaliczali ją do apokryfów (Atanazy Wielki, Rufin z Akwilei). Brak jednolitości stylowej D. wskazuje, że jest ono kompilacją kilku wcześniejszych pism, dokonaną przez anonimowego autora.

Tekst D., przez długie wieki znany tylko fragmentarycznie z wypowiedzi niektórych pisarzy kośc. (Klemens Aleks., Stront. I 100; Atanazy Wielki, Epist. pasch. 39 i De virg. 13; Augustyn, Enarr. in Ps. 103, Serm. 3,10), odnalazł w całości 1873 w Konstantynopolu metropolita Ph. Bryennios z Nikomedii w rpsie z 1056. Wydali go J.R. Harris (The Teaching of the Twelve Apostles, with Facsimile of the Manuscript, Lo 1887) oraz A. Harnack (Die Lehre der 12 Apostel, TU 2, L 1893), a ostatnio J.P. Audet (La Didaché. Instructions des apôtres, P 1958).

Polskich przekładów D. dokonali — W. Chotkowski (Nowo znaleziona „Nauka dwunastu apostołów", PP 5(1885) 232-249,371--384), A. Szaniawski (Nauka dwunastu apostołów, KT 1(1902) 76-104,129-148), J. Jankowski („Didache", czyli nauka dwunastu apostołów, Wwa 1923), A. Lisiecki (Nauka dwunastu apostołów, POK I, Pz 1924, 22-40), W. Kania (Misterium sakramentów, w: Sakramenty wiary, Kr 1970, 131-138) i M. Michalski (Antologia literatury patrystycznej, Wwa 1975, 16-20).

 

M. Sieniatycki, Eucharystia w D., MKośc 3(1911) 419-429; J.A. Robinson, Barnabas. Hermas and the D., Lo 1920; J.V. Bartlet, The D. Reconsidered, JTS 22(1921) 239-249; R.H. Connolly, The Use of the D. in the ..Didascalia", JTS 24(1923) 147-157; J. Muilenburg, The Literary Relations of the „Epistle of Barnabas" and the Teaching of the ..Twelve Apostles", Mb 1929; R.H. Connolly, The D. in Relation to the „Epistle of Barnabas", JTS 33(1932) 237-253; F.E. Vokes, The Riddle of the D. Fact or Fiction, Heresy or Catholicism?, Lo 1938; W. Teller, 77ie Plot of the D„ JTS 45(1944) 141-151; B. Altaner, Zum Problem der lateinischen ,,Doctrina apostolorum", VC 6(1952) 160-167; J.P. Audet, La Didaché, P 1958; P. Nautin, La composition de la D. et son titre, RHR 155(1959) 191-214; E. Bammel, Schema und Vorlage von D. 16, StPatr 4(1961) 253-262; A. Kraft, Barnabas and the D., NY 1965; S. Giet, L'énigme de la D., StPatr 10(1970) 84-94; M. Mees, Die Bedeutung der Sentenzen und ihrer auxesis für die Formung der Jesusworte nach D. 1. 36 — 2,1, Vetera christianorum 8(1971) 55-76; R. Pillinger, Die Taufe nach der D. Philologisch-archäologische Untersuchung der Kapitel 7.9.10 und 14, Wiener Studien 9(1975) 152-160; R. Trevliano Etcheverria, Discurso escatologico y relato apocalíptico en „D." 16, Burgense 17(1976) 365-393.

Podobne prace

Do góry